Wyrok V KK 293/12

Sygn. akt V KK 293/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący) SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca) SSN Włodzimierz Wróbel Protokolant Anna Kowal w sprawie M.K. skazanego za przestępstwo z art. 244 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 22 listopada 2012 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 29 marca 2012 r., 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Z. do ponownego rozpoznania, 2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wyrokiem nakazowym z dnia 29 marca 2012 r. Sąd Rejonowy uznał oskarżonego M. K. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 244 k.k. i za to na podstawie tego przepisu przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po przyjęciu jednej stawki na kwotę 10 złotych. 2 Kasację od tego prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny zaskarżając go w całości na korzyść skazanego i zarzucił rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa karnego procesowego – art. 502 § 1 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego, w postepowaniu nakazowym, kary grzywny w wysokości przekraczającej przewidzianą w tym przepisie, tj. powyżej 100 stawek dziennych. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna, albowiem doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 502 § 1 k.p.k. przez orzeczenie kary grzywny w postępowaniu nakazowym powyżej ustawowej granicy jej wymiaru. Zgodnie bowiem z tym przepisem wyrokiem nakazowym można orzec m.in. karę grzywny w wysokości do 100 stawek dziennych. Tym samym stwierdzone uchybienie miało charakter rażący i mający istotny wpływ na treść wyroku. Dlatego też zachodziła konieczność jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Z uwagi na zaskarżenie wyroku nakazowego na korzyść oskarżonego, w ponownym postępowaniu będzie obowiązywał zakaz reformationis in peius (art. 443 w zw. z art. 518 k.p.k.). Wynikający z tego przepisu zakaz wydania surowszego orzeczenia należy powiązać z art. 434 § 1 k.p.k. i stwierdzić, że oznacza on zakaz pogorszenia sytuacji prawnej oskarżonego w ponownym postępowaniu w stosunku do poprzednio wydanego wyroku. W konsekwencji oskarżonemu należy ponownie wymierzyć karę grzywny w postępowaniu nakazowym, a więc przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k., jednak w niższym wymiarze. Dlatego też Sąd Rejonowy powinien jeszcze raz rozpoznać sprawę w tym postępowaniu i wydać wyrok nakazowy, z tym że kara grzywny nie może przekroczyć 100 stawek dziennych. Z tych też względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.