Postanowienie IV CZ 74/07

Sygn. akt IV CZ 74/07 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Antoni Górski SSN Iwona Koper w sprawie z powództwa J.L. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej […] z udziałem interwenientów ubocznych po stronie powodowej I. R. i A. Z. o stwierdzenie nieważności uchwały, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 października 2007 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 maja 2007 r., uchyla zaskarżone postanowienie. 2 Uzasadnienie Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 24 maja 2007 r. odrzucił skargę kasacyjną powódki. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarga kasacyjna powódki nie zawiera jednego z elementów obligatoryjnych wymaganych przez art. 3984 § 1 k.p.c., a mianowicie wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania. Za taki bowiem wniosek nie może być uznane sformułowanie rozpoczynające się od słów: „skarga kasacyjna zasługuje na przyjęcie do rozpoznanie dlatego, że jest oczywiście uzasadniona”. Fragment ten – zdaniem Sądu Apelacyjnego - stanowi tylko uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, samego natomiast wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera, wniosek ten musi być bowiem „sformułowany w sposób jednoznaczny, odrębny i bezpośredni”. Zażalenie powódki kwestionujące zasadność odrzucenia skargi kasacyjnej jest trafne. Według art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i uzasadnienie tego wniosku. Ponieważ stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wówczas, gdy zachodzą okoliczności wymienione w pkt 1-4 tego przepisu, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien nawiązywać do tych okoliczności. Skarga kasacyjna powódki czyni temu wymaganiu zadość, zawiera twierdzenie, że jest oczywiście uzasadniona, a więc powołuje się na okoliczność wymienioną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., i w słowach wskazujących na to, że z tego powodu zasługuje na przyjęcie do rozpoznanie, wyraża wolę powódki oparcia przez Sąd Najwyższy swej decyzji przy dokonywaniu tzw. przedsądu na ocenie tej właśnie okoliczności. Tak wyrażona wola powódki przesądza o istnieniu wniosku wymaganego przez art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Stawianie temu wnioskowi dalszych wymagań, takich jak sformułowane w zaskarżonym postanowieniu, mogłoby prowadzić do dowolności w ocenie istnienia tego wniosku. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). jz