Postanowienie IV CNP 102/07

Sygn. akt IV CNP 102/07 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi dłużnika o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 19 maja 2006 r., sygn. akt [...], z wniosku wierzycieli [...] z udziałem dłużnika MP o egzekucję świadczeń pieniężnych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lipca 2007 r., odrzuca skargę 2 Uzasadnienie Dłużnik MP wniósł osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w E. z dnia 19 maja 2006 r., którym oddalone zostało jego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w I. z dnia 4 stycznia 2006 r. o przysądzeniu własności. Skarga dłużnika jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów bądź radców prawnych. Zasada ta nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu. Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się przez skarżącego zdolnością postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też zażaleniowym (por. m. in. postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77 oraz z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, nie publ.). Wniesienie skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej czyni skargę tę niedopuszczalną. Za taką więc należało uznać skargę dłużnika jako wniesioną przez niego osobiście i z tej przyczyny odrzucić. Wobec powyższego ocena spełnienia pozostałych przesłanek, od których zależy dopuszczalność skargi, stała się bezprzedmiotowa, gdyż wyniki tej oceny nie mogły mieć już wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy skargę dłużnika odrzucił, przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia art. 4248 § 1 k.p.c.