Postanowienie III ARN 62/95

Postanowienie z dnia 8 lutego 1996 r. III ARN 62/95 Postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na decyzję ostateczną w sprawie lokalowej nie stało się bezprzedmiotowe i nie podlega umorzeniu z powodu wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkal- nych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 508). Przewodniczący SSN: Adam Józefowicz, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Janusz Łętowski, Andrzej Wróbel, Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Waldemara Grudzieckiego, po roz- poznaniu w dniu 8 lutego 1996 r. sprawy ze skargi Katarzyny S. i Jacka D. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym w P. z dnia 24 czerwca 1993 r., [...] w przedmiocie przekwaterowania, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 10 marca 1995 r. [...] p o s t a n o w i ł u c h y l i ć zaskarżone postanowienie U z a s a d n i e n i e Kolegium Odwoławcze przy Wojewódzkim Sejmiku Samorządowym w P. decyzją z dnia 24 czerwca 1993 r. - w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a) oraz z powołaniem się na art. 200 § 2 w związku z art. 207 § 2 k.p.a. - uchyliło swą ostateczną decyzję z dnia 8 stycznia 1993 r. i decyzję organu pierwszej instancji oraz orzekło co do istoty sprawy, wynikającej z zastosowania art. 34 ust. 2 oraz art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (jednolity tekst: Dz. U. z 1987 r., Nr 30 , poz. 165 ze zm.). Orzeczenie to uwzględnia żądania właścicielki budynku mieszkalnego przy ul. C. w J. przez: 1) nakazanie zmiany w uprawnieniu najemcy Jacka D. do korzystania przez niego z pomieszczenia strychowego poprzez wyznaczenie mu innej części strychu wskazanej przez właścicielkę i urządzonej na jej koszt; 2) nakazanie przekwaterowania najemcy Katarzyny S. do lokalu zamiennego znajdującego się w tym samym budynkui wskazanego przez jego właścicielkę. Na powyższą decyzję Kolegium Odwoławczego przy Wojewódzkim Sejmiku Samorządowym w P. Katarzyna S. i Jacek D. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając rażące naruszenie przepisów stanowiących podstawę tej decyzji, a także przepisów postępowania administracyjnego. Skarżący żądali uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie stwierdzenia jej nieważności w części rozstrzygającej o istocie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, postanowie- niem z dnia 10 marca 1995 r., bez rozpoznawania zarzutów przedstawionych w skar- dze, umorzył postępowanie sądowe. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, iż zbędne stało się rozpoznanie skargi wobec zmiany stanu prawnego. Z dniem 12 listopada 1994 r. weszła w życie ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 508), zaś jej art. 67 stanowi o utracie mocy obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe, na której opierała się zaskarżona decyzja. Nowa ustawa zasadniczo nie przewiduje drogi administracyjnej do rozstrzygania sporów, wy- nikających z najmu lokali oraz w art. 63 stanowi o umorzeniu postępowania admi- nistracyjnego wszczętego pod rządem Prawa lokalowego i nie zakończonego decyzją ostateczną do dnia jej wejścia w życie. W tej sytuacji - zdaniem NSA - żadne z możli- wych w ramach art. 207 k.p.a. rozstrzygnięć Sądu nie mogłoby doprowadzić do wydania decyzji, jako że postępowanie administracyjne musiałoby ulec umorzeniu z mocy art. 63 powołanej ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Od wymienionego wyżej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego rewizję nadzwyczajną wniósł Minister Sprawiedliwości, zarzucając rażące naruszenie art. 211 k.p.a. w związku z art. 355 § 1 k.p.c. oraz art. 63 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej Minister Sprawiedliwości wywodził, że skarga na decyzję ostateczną podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny nieza- leżnie od tego, że przedmiotowa decyzja została podjęta pod rządem nieobowiązują- cego już Prawa lokalowego. Skoro NSA bezzasadnie skargi nie rozpoznał, zaskarżone postanowienie powinno zostać przez Sąd Najwyższy uchylone a sprawa przekazana NSA do merytorycznego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym była skarga na ostateczną decyzję administracyjną, wniesiona przez stronę tej decyzji w przewidzianym do tego terminie. Spełnione zatem zostały wymagane prawem (artykuły: 196 § 1, 197 pkt 1, 198 i 199 § 1 k.p.a.) warunki zaskarżenia decyzji organu ad- ministrującego do sądu administracyjnego, który obowiązany był do rozpatrzenia spra- wy co do jej istoty, tj. co do niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem (art. 207 § 1 - 5 k.p.a.). Po wydaniu zaskarżonej decyzji ostatecznej i po wniesieniu skargi do Naczel- nego Sądu Administracyjnego nie zaistniały okoliczności, które mogłyby oznaczać zbę- dność lub niedopuszczalność postępowania sądowego (art. 355 § 1 k.p.c. w związku z art. 211 k.p.a.). Wszak przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego istnieje nadal w całej swej strukturze. Skarżący nie cofnęli skargi, a zaskarżona decyzja nie utraciła swej ostateczności i nadal wiąże strony. Powołany przez Naczelny Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu przepis art. 63 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych nie może mieć zas- tosowania w sprawie sądowoadministracyjnej. Ani bowiem ten przepis, ani jakikolwiek inny przepis powołanej ustawy nie stanowią o weryfikacji decyzji ostatecznych, wy- danych przed wejściem tej ustawy w życie. Z nie budzącego wątpliwości tekstu art. 63 wynika jasno, że w przepisie tym uregulowana została inna sytuacja, niż w sprawie niniejszej. Chodzi bowiem o: "postępowanie administracyjne.... nie zakończone do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną", a ponadto: "Przepis ten nie dotyczy postępowania wszczętego na podstawie przepisów rozdziału 12 w dziale II i art. 156-161 kodeksu postępowania administracyjnego". Skoro Naczelny Sąd Administracyjny z rażącym naruszeniem prawa nie roz- poznał skargi na ostateczną decyzję administracyjną, to rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości okazała się w pełni zasadna i podlegała uwzględnieniu stosownie do art. 422 § 2 k.p.c. =======================================