Postanowienie II PZ 38/10

Sygn. akt II PZ 38/10 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) SSN Beata Gudowska SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca) w sprawie z powództwa M. Ś. przeciwko P. K. o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 listopada 2010 r., zażalenia powódki na wyrok Sądu Okręgowego z dnia 21 maja 2010 r., 1. oddala zażalenie, 2. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 21 maja 2010 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o odszkodowanie z powództwa M. Ś. zmienił zaskarżony wyrok i powództwo oddalił. Jednocześnie w wyroku tym Sąd postanowieniem zasądził od powódki na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu za postępowanie przed Sądem pierwszej instancji w wysokości 450 zł oraz przed Sądem drugiej instancji w wysokości 250 zł. Powyższe postanowienie powódka zaskarżyła zażaleniem powołując się w 2 nim na naruszenie art. 102 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie. Uzasadniając zażalenie wskazała, że Sąd Okręgowy ostatecznie oddalił powództwo z powodu niedostatecznego wykazania przez powódkę wysokości poniesionej szkody, stwierdził jednak za udowodniony fakt, że świadectwo pracy nie zostało powódce wydane w przepisanym terminie, a zatem uznał, iż pozwany pracodawca naruszył swoje podstawowe obowiązki wynikające z kodeksu pracy. Mając powyższe na uwadze - w ocenie powódki - zaistniał uzasadniony wypadek, o którym stanowi art. 102 k.p.c. stwarzający prawną możliwość zasądzenia od strony przegrywającej proces tylko części kosztów albo nie obciążania jej nimi w żadnej części. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 102 k.p.c. Przepis ten stanowi, że w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów, albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Powódka powołuje się na zasady współżycia społecznego, wskazując, że w zaistniałym stanie faktycznym bez wątpienia zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 102 k.p.c., bowiem powódka w trakcie procesu pozbawiona była źródeł stałego utrzymania, a proces o odszkodowanie został wszczęty przez nią wyłącznie z powodu niewłaściwego i bezprawnego działania pozwanego, w postaci niewydania świadectwa pracy. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że sposób skorzystania z art. 102 k.p.c. jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym sądu i do jego oceny należy przesądzenie, czy wystąpił szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadnia odstąpienie, a jeśli tak, to w jakim zakresie, od generalnej zasady obciążania kosztami procesu strony przegrywającej spór (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2006 r., III CK 221/05, LEX nr 439151). Ponadto skarżąca powołuje się na okoliczności, które same przez się nie stanowią o istnieniu wyjątkowego przypadku uzasadniającego odstąpienie od obciążenia jej kosztami postępowania należnego stronie wygrywającej proces. Wskazać należy, że zgodnie z art. 99 k.p. pracownik nabywa prawo do odszkodowania, gdy poniósł szkodę będącą normalnym następstwem niewydania świadectwa pracy, wydania go po terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa. W niniejszej sprawie powódka nie udowodniła takiej szkody, a zatem powoływanie się na niewłaściwe i bezprawne działania pozwanego 3 w sytuacji, gdy zachowanie to nie spowodowało szkody w powyższym rozumieniu, nie znajduje uzasadnienia. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.