Postanowienie II KK 209/12

Sygn. akt II KK 209/12 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 września 2012 r., sprawy A. K. i J. R. uniewinnionych od popełnienia czynów z art. 107 § 1 kks z powodu kasacji wniesionej przez Urząd Celny w C. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 marca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 8 grudnia 2011 r., , p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć Skarb Państwa kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 roku, Sąd Rejonowy oskarżonych A. K. oraz J. R. uniewinnił od popełnienia zarzucanych im czynów i kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. Wyrokiem z dnia 30 marca 2012 r., wydanym na skutek złożonej w sprawie apelacji Urzędu Celnego w C., Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy uznając złożoną w sprawie apelację za bezzasadną w stopniu oczywistym. Od wyroku tego kasację wywiódł Urząd Celny zarzucając wskazanemu wyrokowi „rażące naruszenie prawa, tj. obrazę przepisów postępowania związaną z naruszeniem zasad zawartych w art. 4 k.p.k. i art 7 k.p.k., tj. zasady obiektywizmu i 2 zasady swobodnej oceny dowodów – poprzez nieprzestrzeganie dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów oraz w art. 366 k.p.k. i art. 170 k.p.k. – poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz bezpodstawne nieprzeprowadzenie wnioskowanego dowodu, co miało istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia”. W oparciu o przytoczone zarzuty, na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., Urząd Celny wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego z dnia 8 grudnia 2011 r., i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania”. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i z tego względu podlega oddaleniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż kasacja skarżącego stanowi w zasadzie powielenie zarzutów apelacyjnych zawartych w jego apelacji. Zarzuty te zostały należycie rozpoznane przez Sąd Odwoławczy, a motywy ww. Sądu co do podnoszonych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia rozstrzygnięć poszczególnych kwestii dokonanych przez tenże Sąd przedstawione w sposób wyczerpujący (zob. s. 4 do 7 uzasadnienia do wyroku Sądu Okręgowego). W związku z przedstawionym okolicznościami należy uznać złożony przez skarżącego nadzwyczajny środek zaskarżenia za niedozwolone usiłowanie spowodowania przez skarżącego ponownej kontroli apelacyjnej przez Sąd Najwyższy. Nadto zauważyć trzeba, iż zarzuty te dotyczą w istocie ustaleń faktycznych, kwestionowanie których to ustaleń pozostaje, co do zasady, niedopuszczalne na etapie postępowania kasacyjnego. Stąd też należało oddalić złożoną przez skarżącego kasację w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.