Wyrok I PKN 373/97

Wyrok z dnia 19 listopada 1997 r. I PKN 373/97 Dysponowanie przez pracodawcę środkami zakładowego funduszu świadczeń socjalnych bez uzgodnienia z zakładowymi organizacjami związko- wymi, uprawnia te organizacje do żądania przekazania przez pracodawcę na rzecz funduszu rozdysponowanych kwot (art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, jednolity tekst: Dz.U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335 ze zm.). Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Barbara Wagner. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 1997 r. sprawy z powódz- twa Komisji Międzyzakładowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność" PKP w B. przeciwko PKP Wagonowni B., Oddziałowi Zmechanizowa- nych Robót Drogowych PKP B.-S. i PKP Oddziałowi Drogowemu w B. o zapłatę, na skutek kasacji pozwanych od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 1997 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Strona pozwana - trzy jednostki organizacyjne PKP w B.: Wagonownia, Od- dział Zmechanizowanych Robót Drogowych i Oddział Drogowy, w sprawie z powódz- twa Komisji Międzyzakładowej NSZZ "Solidarność" PKP w B. o zapłatę na rzecz fun- duszu świadczeń socjalnych każdy z tych jednostek organizacyjnych (pracodawców) wniosła kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo- łecznych w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 1997 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem od- dalono apelacje pozwanych od wyroku Sądu I instancji, zasądzającego na rzecz tych funduszy kwoty 9.842 zł, 6.280 zł i 6.000 zł z odsetkami z tytułu należnych im - 2 - świadczeń od pozwanych pracodawców za 1994 r. W kasacji postawiono zarzut na- ruszenia art. 8 ust. 2 i art. 11 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (jednolity tekst: Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335 ze m.). Zda- niem wnoszących kasację przekazanie tych środków na rzecz Oddziału Socjalnego PKP w W. nastąpiło w uzgodnieniu z organizacjami związkowymi, zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r., a zatem nie mogą one domagać się ich zasą- dzenia na rzecz funduszy istniejących u pozwanych pracodawców. Nie wskazano w kasacji, na czym polega naruszenie art. 11 tej ustawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja nie jest uzasadniona. Zarzut naruszenia art. 11 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. nie może być rozpa- trywany przez Sąd Najwyższy. Zgodnie z tym przepisem środki funduszu nie wyko- rzystane w danym roku kalendarzowym przechodzą na rok następny. Skarżący nie wykazali, że przepis został naruszony orzeczeniem Sądu II instancji. Sąd Najwyższy rozpatruje sprawę w granicach kasacji biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważ- ność postępowania (art. 393 11 KPC). Nie jest zatem zobowiązany, ani uprawniony do domyślania się, z jakich przyczyn - zdaniem strony wnoszącej kasację - przepis prawa powołany jako podstawa kasacyjna został naruszony. Zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 tej ustawy także nie może być uznany za wys- tarczający do uchylenia zaskarżonego wyroku. Według zdania pierwszego tego prze- pisu zasady przeznaczania środków funduszu na poszczególne cele i rodzaje dzia- łalności socjalnej oraz zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowych z funduszu, określa kierownik zakładu pracy w regulaminie uzgodnionym z zakłado- wymi organizacjami związkowymi. W kasacji nie postawiono zarzutu naruszenia pra- wa procesowego. Następstwem tego jest orzekanie przez Sąd Najwyższy na podsta- wie stanu faktycznego ustalonego przez Sądy obu instancji. Skoro zatem zostało us- talone, że przekazanie środków finansowych na rzecz funduszu centralnego (Oddziału Socjalnego PKP w W.) nastąpiło bez odpowiedniego uzgodnienia z organizacjami związkowymi, to należy podzielić pogląd Sądu II instancji, iż naruszyło to art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. Z tych względów na podstawie art. 393 12 KPC orzeczono jak w sentencji. - 3 - ========================================