Postanowienie I CZ 95/08

Sygn. akt I CZ 95/08 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący) SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca) SSA Dariusz Dończyk w sprawie z wniosku U. P. przy uczestnictwie K. S., M. Ł., W. C., K. P., J. P., M. K., B. W., Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta W. oraz Miasta W. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2008 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV CA (…), uchyla zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni U. P. z powołaniem się na to, że nie zostało w niej zawarte uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawczyni wywodziła, że skarga kasacyjna odpowiada wymaganiom ustawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wyrokiem z dnia 1 lipca 2008 r. SK 40/07 Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie skargi kasacyjnej bez wezwania do usunięcia jej braków, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP. 2 W związku ze zmianą stanu prawnego wynikającą z powołanego orzeczenia zażalenie należy uznać za zasadne. Zaskarżone postanowienie zapadło wprawdzie przed wydaniem oraz opublikowaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jednak na etapie postępowania przed Sądem Najwyższym należało uwzględnić jego treść, gdyż w przeciwnym razie orzeczenie pozostawałoby w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym obowiązującym w dacie orzekania. Obecnie stwierdzenie, że skarga kasacyjna nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie daje możliwości jej odrzucenia, ale należy wezwać skarżącego, zgodnie z ogólnymi regułami, do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej. Odrzucenie skargi bez takiego wezwania oznaczałoby orzekanie na podstawie przepisu, którego niezgodność z Konstytucją została już przesądzona. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3941 w związku z art. 39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.).