Postanowienie I CSK 207/10

Sygn. akt I CSK 207/10 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku R. O. przy uczestnictwie M. D., H. D. i M. Z. o podział majątku wspólnego, dział spadku i zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania M. D. i H. D. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt V Ca (…), 1) odrzuca skargę kasacyjną uczestnika H. D., 2) odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej uczestniczki M. D. Uzasadnienie I. Skarga kasacyjna uczestnika H. D. podlega odrzuceniu, ponieważ nie złożył on [zob. karta (…)], warunkującego jej dopuszczalność, wniosku o doręczenie zaskarżonego postanowienia wraz z uzasadnieniem, o którym mowa w art. 387 § 3 k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2006 r., I CZ 9/05, LEX nr 369447, i z dnia 28 marca 2007 r., III CSK 66/07, LEX nr 315345). II. Skarga kasacyjna uczestniczki M. D. nie spełnia wymagań niezbędnych do jej przyjęcie do rozpoznania. Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących 2 rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Uczestniczka wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła nieważnością postępowania spowodowaną brakiem drogi sądowej oraz występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego istnienia drogi sądowej do ustalenia przynależności własności nieruchomości, objętej aktem własności ziemi wystawionym na jednego z małżonków, do majątku wspólnego obojga małżonków. Zapatrywania uczestniczki o istnieniu wskazanych przez nią przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania nie można podzielić. Jak trafnie wyjaśniły Sądy orzekające w toku instancji, decyzja z dnia 24 lutego 1976 r. wiązała je jedynie co do stwierdzonego w niej nabycia przez jej adresata własności oznaczonej w niej nieruchomości, natomiast skutki tego nabycia z punktu widzenia przepisów prawa rodzinnego podlegały już ich ocenie. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej uczestniczki do rozpoznania.