Sygn. akt I C 615/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 sierpnia 2026 r.
Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak
Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Wojciechowska
po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026 r. w O.
na rozprawie
sprawy z powództwa N. S. (1)
przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w Ł.
o zadośćuczynienie w kwocie 88000,00 zł oraz o zwrot kosztów opieki w kwocie 4698,00 zł
I zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w Ł. na rzecz powoda N. S. (1) kwotę 82698,00 zł ( osiemdziesiąt dwa tysiące sześćset dziewięćdziesiąt osiem złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty, w tym 78000,00 zł ( siedemdziesiąt osiem tysięcy złotych ) tytułem zadośćuczynienia oraz 4698,00 zł ( cztery tysiące sześćset dziewięćdziesiąt osiem złotych ) tytułem kosztów opieki;
II w pozostałym zakresie powództwo oddala;
III zasądza od pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń (...) S.A. w Ł. na rzecz powoda N. S. (1) kwotę 9812,00 zł ( dziewięć tysięcy osiemset dwanaście złotych ) tytułem zwrotu części kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym 4877,00 zł ( cztery tysiące osiemset siedemdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego;
IV nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w Ł. kwotę 4227,80 zł ( cztery tysiące dwieście dwadzieścia siedem złotych osiemdziesiąt groszy ) tytułem zwrotu kosztów procesu orzeczonych prawomocnymi postanowieniami z dnia 27 sierpnia 2025 r. i 13 maja 2026 r.
sędzia Lidia Grzelak
Sygn. akt I C 615/24
UZASADNIENIE
Powód N. S. (1) w dniu 13 listopada 2024 r. ( data stempla operatora pocztowego ) wniósł pozew przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w Ł., żądając zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kwoty 88000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Dodatkowo wnosił o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kwoty (...),00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów opieki sprawowanej nad nim przez osoby trzecie. Ponadto wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Pozwany Towarzystwo Ubezpieczeń (...) S.A. w Ł. wnosił o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na swoją rzecz od powoda N. S. (1) zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W toku sprawy strony podtrzymywały swoje dotychczasowe stanowiska.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 13 maja 2024 r. w O. przy ulicy (...) doszło do wypadku drogowego. Kierujący pojazdem osobowym marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wyjeżdżając z posesji nie ustąpił pierwszeństwa i potrącił przejeżdżającego przez przejazd dla rowerzystów N. S. (1). W wyniku przedmiotowego zdarzenia N. S. (1) doznał obrażeń ciała w postaci zwichnięcia lewego stawu barkowo – obojczykowego, złamania nasady dalszej kości promieniowej prawej, złamania kości czworobocznej większej prawego nadgarstka, skręcenia palca piątego lewej ręki oraz stłuczenia prawego kolana ( akta szkody 121-197 ).
W dniu zaistnienia zdarzenia drogowego poszkodowany N. S. (1) został przewieziony karetką pogotowia do (...) Szpitala (...) w O.. Wykonano liczne badania, w tym RTG kości barkowej, RTG nadgarstka, RTG kolana, które potwierdziły charakter doznanych urazów. Został zakwalifikowany do leczenia operacyjnego. N. S. (1) założony został gips przedramienny na prawą kończynę górną, a palec 5 u lewej ręki został unieruchomiony szyną K.. Zabieg otwartej repozycji i zespolenia lewego obojczyka płytą hakową V. został wykonany N. S. (1) w dniu 15 maja 2024 r. Dodatkowo bark został unieruchomiony przez okres 4 tygodni. Został wypisany ze szpitala w dniu 16 maja 2024 r. z zaleceniem kontroli w poradni ortopedycznej w dniu 26 czerwca 2024 r. lub wcześniej w przypadku uciążliwych dolegliwości. Przez około 2 miesiące przejmował silnie uzależniające leki przeciwbólowe. Dalsze leczenie odbywało się pod kontrolą Poradni (...). Odbywał kolejne wizyty kontrolne i uczęszczał na rehabilitację. Na wizytach kontrolnych zgłaszał dolegliwości bólowe utrudniające codzienne funkcjonowanie. 13 listopada 2024 r. leczenie N. S. (1) zakończono, został dopuszczony do pracy. Podczas leczenia poszkodowany pozostawał pod opieką żony. Doznane obrażenia uniemożliwiały mu wykonywanie czynności życia codziennego bez pomocy osób trzecich. Przez pierwszy miesiąc po wypadku potrzebował pomocy w wymiarze 5-6 godzin dziennie, przez kolejny miesiąc około 4 godzinny dziennie, natomiast w kolejnym miesiącu około 2 godziny dziennie. Nie był w stanie prowadzić samochodu. Aktualnie czasami potrzebuje pomocy przy ubieraniu. U N. S. (1) nadal konieczna jest fizjoterapia, terapia zajęciowa, wsparcie psychologiczne oraz rehabilitacja. Na skutek zdarzenia z dnia 13 maja 2026 r. u N. S. (1) stwierdzono 25 % trwałego uszczerbku na zdrowiu. Dodatkowo N. S. (1) wskutek zdarzenia doznał zespołu stresu pourazowego ( dokumentacja medyczna k. 82-87, opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. k. 213-227, 269-284 ).
N. S. (1) przed zdarzeniem z dnia 13 maja 2024 r. był osobą zdrową, aktywną fizycznie, nie chorował. Rekreacyjnie jeździł na rowerze oraz latał paralotnią, zajmował się także pracą w ogrodzie. Po wypadku odczuwa strach przed jazdą na rowerze, która wiąże się z bólem. Nie ma także możliwości latać na paralotni z implantem/płytką w barku. Na wykonywanie wielu czynności ogrodowych nie pozwala słaby nacisk w ręku po doznanym urazie. Pracuje jako pracownik fizyczny, zajmuje się naprawą maszyn. Nie może dźwigać ciężarów o masie przekraczającej 3 kg, a w pracy musi nosić skrzynkę narzędziowa i podnosić elementy do montażu ( zeznania świadka L. S. (2) 198-201, zeznania świadka L. S. (1) k. 201, zeznania powoda N. S. (1) k. 202 ).
Zasadniczą przyczyną zdarzenia z dnia 13 maja 2024 r. było nieustąpienie pierwszeństwa przejazdu przez kierującego pojazdem marki V. (...) D. M. kierującemu rowerem N. S. (1) podczas przejeżdżania przez przejazd dla rowerzystów. D. M. całkowicie uznał swoją odpowiedzialność za skutki wypadku i został ukarany mandatem karnym na miejscu zdarzenia. Pojazd marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), którym kierował D. M. posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu w Towarzystwie (...) Spółka Akcyjna w Ł. ( bezsporne ).
Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi i została zarejestrowana pod numerem (...). Decyzją z dnia 26 czerwca 2024 r. przyznano i na rzecz poszkodowanego N. S. (1) łącznie kwotę 13612,80 zł, w tym kwotę 12000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz 1612,80 zł tytułem zwrotu kosztów opieki osób trzecich. Ubezpieczyciel przyjął, że poszkodowany wymagał opieki przez 126 godzin, w stawce godzinowej 12,80 zł ( decyzja k.9 ).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie akt szkody ( k 121-197 ), opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. ( k. 212-227, 269-284 ), dokumentacji medycznej ( k. 82-97 ), zeznań powoda N. S. (1) ( k. 202 ), zeznań świadków L. S. (2) ( k.198-201) oraz L. S. (1) ( k.201).
Okoliczności sprawy związane ze zdarzeniem drogowym z dnia 13 maja 2024 r. jak również postępowanie odszkodowawcze prowadzone przez Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna w Ł. nie były sporne, a jednocześnie potwierdzone zostały odpowiednimi dokumentami.
Stan zdrowia powoda N. S. (1) w tym charakter doznanego urazu, jak też jego następstwa, Sąd ustalił na podstawie dokumentacji medycznej oraz opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł..
W ocenie Sądu, opinia biegłego sądowego w zakresu ortopedii i traumatologii została opracowana w sposób rzetelny i fachowy. Wnioski opinii w zakresie obecnego stanu zdrowia powoda jak również wpływu wypadku na jego obecne funkcjonowanie zostały ustalone przy uwzględnieniu dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu badania powoda. Sąd uwzględnił przedmiotową opinię w całości, a ustalenia w nich dokonane przyjął jako własne. Odnosząc się do kwestii wskazanego procentowego trwałego uszczerbku na zdrowia wskazanego w opinii podkreślić należy, że rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania wraz z załącznikiem zawierają jedynie wytyczne o charakterze pomocniczym, a nie szczegółowe reguły, nie mają zatem dla niniejszej sprawy charakteru wiążącego, a jedynie pomocniczy. Istotą zadośćuczynienia nie jest bowiem ustalenie wysokości stałego uszczerbku na zdrowiu, jest to tylko jeden z elementów wpływających na ustalenie prawa do zadośćuczynienia i jego wysokości. W tym kontekście ocenić również należy kwestię zdiagnozowania objawów (...) u powoda. Niewątpliwie, lekarz specjalista sporządzający opinię nie ma specjalizacji psychiatrii lub psychologa, jednakże dla oceny skutków zdarzenia w sferze psychicznej, w tym objawów i okresu trwania stresu wywołanego zdarzeniem, w którym powód doznał uszczerbku na zdrowiu, nie jest niezbędne – zdaniem sądu – posiadanie wiedzy specjalistycznej.
Spór pomiędzy stronami dotyczył przede wszystkim ustalenia wysokości przysługującego powodowi N. S. (1) zadośćuczynienia oraz odszkodowania z tytułu kosztów opieki. Podkreślić należy, że w toku postępowania przed zakładem ubezpieczeń odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń została ostatecznie przyznana, jednakże wypłacone zadośćuczynienie oraz odszkodowanie nie kompensowało – w ocenie powoda – doznanej przez niego krzywdy.
Sąd zważył, co następuje:
W ocenie Sądu, roszczenie powoda N. S. (1) zasługuje na uwzględnienie częściowo tj. do kwoty 82698,00 zł.
W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości odpowiedzialność Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna w Ł. za doznane przez powoda N. S. (1) cierpienia doznane w związku ze zdarzeniem komunikacyjnym z dnia 13 maja 2024 r., pozwany zakład ubezpieczeń odpowiada bowiem na podstawie art. 822 kc, jako strona umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartej ze sprawcą wypadku. Jak wskazano powyżej, zasada odpowiedzialności nie jest między stronami w niniejszej sprawie sporna. Spór dotyczył bowiem wysokości zadośćuczynienia i odszkodowania.
Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że pozwany zakład ubezpieczeń wypłacił powodowi N. S. (1) w związku ze zdarzeniem z dnia 13 maja 2024 r. łącznie kwotę 13612,80 zł, w tym kwotę 12000,00 zł z tytułu zadośćuczynienia oraz kwotę 1612,80 zł z tytułu odszkodowania za koszty opieki osób trzecich.
Powód N. S. (1) domaga się obecnie dopłaty do wypłaconego już zadośćuczynienia w wysokości 88000,00 zł, Uznać zatem należy, że, jego zdaniem, wysokość przysługującego mu zadośćuczynienia, powinna wynieść łącznie 100000,00 zł.
Dodatkowo powód domagał się od pozwanego zapłaty kwoty 4698,00 zł z tytułu odszkodowania za sprawowaną nad nim opiekę przez osoby trzecie.
Podstawę prawną zasądzenia zadośćuczynienia stanowi przepis art. 445 § 1 kc. Ustawodawca nie sprecyzował w nim jednak konkretnych mierników czy zasad ustalania wysokości zadośćuczynienia, pozostawiając tę kwestię swobodnemu uznaniu sędziowskiemu. Przepis cyt. artykułu stanowi bowiem, że w wypadkach przewidzianych w art. 444 § 1 kc, w tym w razie uszkodzenia ciała, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
W orzecznictwie sądowym ugruntował się, aprobowany także przez piśmiennictwo, pogląd o kompensacyjnym charakterze zadośćuczynienia pieniężnego przewidzianego w art. 445 § 1 kc, tj. uznający je za sposób naprawienia szkody niemajątkowej, wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1968 r. w sprawie I PR 175/68, uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1973 r. w sprawie III CZP 37/73 ). Wysokość odpowiedniej sumy, której przyznanie przewiduje art. 445 § 1 kc, zależy więc przede wszystkim od rozmiaru doznanej przez poszkodowanego krzywdy, ustalonej przez sąd przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy. O rozmiarze należnego zadośćuczynienia pieniężnego powinien więc decydować w zasadzie stopień cierpień fizycznych i psychicznych poszkodowanego.
Dokonane w sprawie ustalenia wskazują, że u powoda w wyniku zdarzenia drogowego z dnia 13 maja 2024 doszło do: zwichnięcia lewego stawu barkowo obojczykowego, złamania dalszej prawej kości promieniowej, złamania kości czworobocznej większego prawego nadgarstka, skręcenia PIP palca V lewej ręki oraz stłuczenia prawego kolana. Doznane urazy mają charakter trwały. Łącznie trwały uszczerbek na zdrowiu, którego doznał powód wynosi 25 % zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania. Podkreślić należy, że wskazane powyżej urazy, mają charakter trwały, u powoda nadal występuje wielokierunkowe ograniczenie ruchomości braku oraz brak możliwości czynnego podniesienia ręki. Powodowi towarzyszą również w dalszym ciągu dolegliwości bólowe, co spowodowane jest przede wszystkich niemożnością na obecnym etapie usunięcia płytki hakowej umieszczonej w trakcie operacji. Towarzyszące N. S. (1) dolegliwości wpływają na codzienne funkcjonowanie powoda, towarzyszą mu przede wszystkim podczas podnoszenia i wykonywania innych czynności w pracy zawodowej. Żadna ze stron co prawda nie wnosiła o opinię biegłego sądowego z zakresu psychiatrii, dlatego w tym zakresie nie można stwierdzić jaki uszczerbek na zdrowiu N. S. (2) poniósł w związku ze zdarzeniem z dnia 13 maja 2024 r. Jednak badający powoda biegły sadowy – lekarz ortopeda na podstawie ogólnej wiedzy medycznej jednoznacznie stwierdził, że u powoda można zdiagnozować zespół stresu pourazowego. Niewątpliwie wypadek spowodował u powoda dolegliwości nie tylko fizyczne, ale również psychiczne. Przed wypadkiem był osobą zdrową, aktywną fizycznie, uprawiającą sport – jeździł na rowerze oraz latał paralotnią. Zdarzenie z dnia 13 maja 2025 r. zachwiało jego elementarne poczucie bezpieczeństwa w przestrzeni publicznej. Wypadek odebrał mu poczucie bezpieczeństwa i pasje. Strach przed jazdą na rowerze powoduje u niego ból, a umieszczona podczas operacji płytka w barku uniemożliwia mu latanie paralotnią.
Niewątpliwe, wysokość zadośćuczynienia należy odnosić do sytuacji z daty jego przyznania, a nie do utraty wartości pieniądza wynikającej z upływu czasu; musi być jednak adekwatna do powstałej szkody. W wyroku z dnia 29 września 2004 r. w sprawie II CK 531/03 Sąd Najwyższy podkreślił, że zadośćuczynienie należne osobie pokrzywdzonej deliktem ma na celu złagodzenie doznanych cierpień fizycznych i moralnych. Wysokość zadośćuczynienia musi zatem pozostawać w zależności od intensywności tych cierpień, czasu ich trwania, ujemnych skutków zdrowotnych, jakie osoba poszkodowana będzie zmuszona znosić w przyszłości. Podobnie w wyrokach z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie II CKN 605/00 oraz z dnia 9 listopada 2007 r. w sprawie V CSK 245/07 Sąd Najwyższy wskazał, że w przypadku uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia należy uwzględniać czynniki obiektywne: czas trwania, stopień intensywności cierpień fizycznych i psychicznych, nieodwracalność skutków urazu ( kalectwo, oszpecenie ), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, wiek poszkodowanego, a także czynniki subiektywne: poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiową. Teza, że zadośćuczynienie jest roszczeniem o charakterze ściśle niemajątkowym mającym za zadanie kompensację doznanej krzywdy jest powszechnie aprobowana w orzecznictwie. Celem zadośćuczynienia jest jedynie złagodzenie doznanych cierpień i wyrządzonej krzywdy. Wysokość zadośćuczynienia musi być adekwatna w tym znaczeniu, że powinna uwzględniać rozmiar doznanej przez poszkodowanego krzywdy oraz przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość i być utrzymana w rozsądnych granicach odpowiadających aktualnym warunkom i stopie życiowej społeczeństwa, zaś zindywidualizowana ocena tych kryteriów pozostawiona jest uznaniu sędziowskiemu ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 września 2015 r. w sprawie I ACa 421/15 ). Istotne kryteria mające wpływ na wysokość zadośćuczynienia, to przede wszystkim stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność, czas trwania, nieodwracalność następstw, rozmiar kalectwa i konsekwencje doznanego uszczerbku w życiu osobistym i społecznym ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 1 października 2015 r. w sprawie I ACa 198/15 ). Celem zadośćuczynienia pieniężnego, o którym mowa w art. 445 § 1 kc, jest naprawienie szkody niemajątkowej wyrażającej się w krzywdzie w postaci cierpień fizycznych i psychicznych, to jest ujemnych odczuć przeżywanych w związku z cierpieniami fizycznymi. Ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że suma przyznana tytułem zadośćuczynienia ma być „odpowiednia”, a więc nie może być dowolna, lecz musi ściśle uwzględniać stopień doznanej krzywdy. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego - utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 23 września 2015 r. w sprawie (...) ).
W ocenie Sądu, kwota przyznanego decyzją z dnia 26 czerwca 2024 r. zadośćuczynienia nie była adekwatna do doznanej przez powoda N. S. (1) krzywdy. Niewątpliwie powód poniósł uszczerbek na zdrowiu, wynikający przede wszystkim z uszkodzenia lewego barku. Wprawdzie stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu jest umiarkowany, ale – przy uwzględnieniu charakteru pracy powoda oraz jego dotychczasowego trybu życia - ma istotne znacznie dla komfortu jego życia. Powód pracuje jako pracownik fizyczny; spędzał aktywnie, sportowo czas wolny, a także wykonywał wiele czynności w przydomowym ogrodzie.
W niniejszej sprawie nie była sporna między stronami kwestia odpowiedzialności sprawcy zdarzenia, który posiadał ubezpieczenie w pozwanym zakładzie ubezpieczeń za doznany przez powoda uszczerbek na zdrowiu.
W oparciu o wnioski zamieszczone w opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. Sąd uznał za zasadne żądanie powoda w zakresie odszkodowania z tytułu opieki osób trzecich. Biegły sądowy wyraźnie wskazał, że w trakcie leczenia N. S. (1) wymagał pomocy osób trzecich przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych (pomoc w myciu, ubieraniu się, przygotowywaniu posiłków), a także że nawet w chwili obecnej czasami taka pomoc jest konieczna, np. przy ubieraniu. Dodatkowo biegły sądowy dokładnie wyliczył, że w pierwszym miesiącu po wypadku pomoc ta była konieczna przez 6 godzin dziennie, przez kolejny miesiąc około 4 godzin dzienne i następny miesiąc około 2 godzin dziennie. Nie był w stanie także jeździć samochodem.
W ocenie Sądu, powodowi N. S. (1) przysługuje zadośćuczynienie w kwocie łącznie 90000,00 zł, które odpowiada stopniowi doznanej przez niego szkody. Sąd wysokość zadośćuczynienia pomniejszył o przyznane już powodowi zadośćuczynienie w toku postępowania przed zakładem ubezpieczeń tj. o kwotę 12000,00 zł i w związku z tym zasądził kwotę 78000,00 zł.
Zgodnie z wyżej przytoczoną argumentacją uwzględnił roszczenie powoda także w zakresie żądania odszkodowania za opiekę osób trzecich. Mając na uwadze wnioski zawarte w opinii biegłego sądowego Sąd przyjął, że w pierwszym miesiącu po wypadku powód wymagał opieki osób trzecich przy wykonywaniu podstawowych czynności życia codziennego w wymiarze 6 godzin dziennie, w kolejnym miesiącu – 4 godzin, a w jeszcze następnym – 2 godzin. Przy obliczaniu wysokości należnego odszkodowania, Sąd przyjął, że stawka za godzinę opieki zgodnie z żądaniem z pozwu wynieść powinna 17,53 zł. Przedłożone do akt sprawy zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. ( k. 99 ) potwierdza, że stawka ustalona przez ubezpieczyciela w kwocie 12,80 zł za godzinę opieki została skrajnie zaniżona, bowiem w 2024 r. wysokość minimalnej stawki godzinowej wynosiły w I półroczu – 27,70 zł, zaś w drugim 28,10 zł ( Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 września 2023 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2024 r. ) Mając powyższe na uwadze, przyjmując że każdy z miesięcy miał 30 dni ( art. 114 kc ), Sąd wyliczył wysokość należnego odszkodowania z tytułu opieki osób trzecich w następujący sposób: 1 miesiąc – 30 x 6 = 180 godzin, 2 miesiąc – 30 x 4 = 120 godzin, 3 miesiąc – 30 x 2 = 60 godzin. Łącznie powód wymagał opieki osób trzecich przez 360 godzin, co po przemnożeniu przez stawkę 17,53 zł daje kwotę 6310,80 zł. Sąd wysokość odszkodowania pomniejszył o przyznane już powodowi odszkodowanie w toku postępowania przed zakładem ubezpieczeń tj. o kwotę 1612,80 zł i w związku z tym zasądził kwotę 4698,00 zł zgodnie z żądaniem pozwu.
W pozostałym zakresie Sąd powództwo oddalił, uznając je za niezasadne. Odsetki ustawowe za opóźnienie Sąd zasądził od łącznie przyznanej kwoty tj. 82698,00 zł od dnia 3 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty, oddalając powództwo w zakresie żądania odsetek ustawowych za opóźnienie w pozostałej części również jako niezasadne.
Sąd miał na uwadze, że stosownie do art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od daty złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Sąd miał na uwadze, że już w czerwcu 2024 r. kwota przyznanego powodowi zadośćuczynienia tj. 12000,00 zł, jak również odszkodowania z tytułu opieki osób trzecich była nieadekwatna do stopnia doznanej przez powoda krzywdy. Niewątpliwie dopiero w toku procesu doszło do szczegółowego ustalenia rozmiaru uszczerbku na zdrowiu jakiego doznał powód w wyniku zdarzenia z dnia 13 maja 2024 r., a także prawidłowego wyliczenia kwoty odszkodowania za opiekę osób trzecich nad N. S. (1) w okresie rekonwalescencji. Zdaniem Sądu, przyznanie odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty 82698,00 zł powinno nastąpić od dnia doręczenia pozwanemu zakładowi ubezpieczeń odpisu pozwu tj. od 3 stycznia 2025 r. Sąd miał bowiem na uwadze, że pomimo ewidentnej nieadekwatności przyznanego w toku postępowania likwidacyjnego zadośćuczynienia i odszkodowania, pozwany ubezpieczyciel, po doręczeniu odpisu pozwu, nie podjął ponownej analizy sprawy.
Orzekając o kosztach procesu, Sąd miał na uwadze treść art. 100 zd. 1 kpc, stosunkowo je rozdzielając. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem zwrotu części kosztów procesu kwotę 9812,00 zł, w tym kwotę 4135,00 zł tytułem opłaty sądowej od uwzględnionej części powództwa, kwotę 800,00 zł tytułem zwrotu kosztów opinii biegłego sądowego w zakresie ortopedii traumatologii ( postanowienie z dnia 27 sierpnia 2025 r. ), kwotę 4860,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. N. S. (1) wygrał niniejszą sprawę w 90 %, zatem zasadne było rozdzielenie należnych kosztów procesu w takim zakresie, w jakim strona powodowa wygrała sprawę. Koszty zastępstwa procesowego ustalone zostały stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, przy uwzględnieniu wskazanej wartości przedmiotu sporu ( 5400,00 zł x 90 % = 4860,00 zł ).
Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 czerwca 2024 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - W orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113. Z uwagi, iż w niniejszej sprawie wydatki związane z wynagrodzeniem biegłego sądowego w wysokości 3477,55 zł ( postanowienie z dnia 27 sierpnia 2025 r. ), pokryte zostały częściowo z zaliczek uiszczonych przez: powoda w kwocie 800,00 zł oraz pozwanego w kwocie 400,00 zł, a pozostałym zakresie tj. co do kwoty 2277,55 zł tymczasowo z sum budżetowych oraz wynagrodzenie w wysokości 2250,25 zł ( postanowienie z dnia 13 maja 2026 r. ), pokryte zostało częściowo z zaliczki uiszczonej przez pozwanego w kwocie 600,00 zł oraz w pozostałym zakresie tj. co do kwoty 1950,25 zł tymczasowo z sum budżetowych. Zatem łącznie pokryte tymczasowo przez Skarb Państwa wydatki na poczet opinii i opinii uzupełniającej biegłego sądowego wynosiły 4227,80 zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt IV wyroku nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa od pozwanego Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna w Ł. kwotę 4227,80 zł tytułem uzupełnienia kosztów procesu orzeczonych prawomocnymi postanowieniami z dnia 27 sierpnia 2025 r. i 13 maja 2026 r.