Art. 36. Ustalenie granic gruntów

1. Władza na podstawie stanu rzeczywistego oraz zeznań stron i świadków ustala granice gruntów, przypadających do wydzielenia tytułem wynagrodzenia za służebności.

2. Postępowanie sądowe o odnowienie lub sprostowanie granicy gruntów, przypadających do wydzielenia tytułem wynagrodzenia za służebności, zawiesza się po otrzymaniu zawiadomienia, że władza przystąpiła do ustalenia granic w trybie, przewidzianym w ust. (1). Po uprawomocnieniu się orzeczenia władzy o ustaleniu granic sąd umorzy postępowanie.

Komentarz do Art. 36.

Przepis określa sposób ustalania granic gruntów, które mają zostać wydzielone jako wynagrodzenie za służebności, a także wpływ tego postępowania na sprawy sądowe dotyczące tych granic. Ustalenia dokonuje władza, opierając się na dwóch rodzajach informacji: na rzeczywistym stanie gruntu oraz na zeznaniach stron i świadków. Celem tych czynności jest wyznaczenie granic gruntów przypadających do wydzielenia z tytułu wynagrodzenia za służebności.

Druga część przepisu reguluje sytuację, w której przed sądem już toczy się postępowanie o odnowienie albo sprostowanie takiej granicy. Po otrzymaniu zawiadomienia, że władza rozpoczęła ustalanie granic w opisanym trybie, sąd zawiesza postępowanie. Zawieszenie następuje więc w związku z podjęciem czynności przez władzę, a nie dopiero po zakończeniu ustalania granic.

Dalszy los sprawy sądowej zależy od uprawomocnienia się orzeczenia władzy o ustaleniu granic. Gdy orzeczenie stanie się prawomocne, sąd umarza postępowanie o odnowienie lub sprostowanie granicy. W praktyce przepis ustanawia zatem kolejność działań: najpierw granice ustala władza na podstawie stanu rzeczywistego i zeznań, następnie postępowanie sądowe zostaje czasowo wstrzymane, a po prawomocnym rozstrzygnięciu władzy zostaje zakończone przez umorzenie. Regulacja zapobiega równoczesnemu prowadzeniu postępowania przez władzę i sąd w sprawie tej samej granicy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1939 r. poz. 59.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 35.Art. 37.