Art. 20. Depozyt sądowy wynagrodzenia

Należy złożyć wynagrodzenie w gotówce do depozytu sądowego, jeżeli okaże się, że w postępowaniu brała udział osoba, co do uprawnienia której istnieją uzasadnione wątpliwości. Depozyt będzie wydany osobie, która brała udział w postępowaniu, jeżeli w ciągu lat trzech nie zgłosi się osoba, która wykaże swoje prawa do gruntu.

Komentarz do Art. 20.

Przepis określa sposób postępowania z wynagrodzeniem w gotówce, gdy w postępowaniu uczestniczyła osoba, której uprawnienie budzi uzasadnione wątpliwości. W takiej sytuacji wynagrodzenie nie jest przekazywane bezpośrednio tej osobie, lecz należy je złożyć do depozytu sądowego. Depozyt pełni więc funkcję zabezpieczającą na wypadek, gdyby pojawiła się inna osoba mogąca wykazać swoje prawa do gruntu.

Regulacja przewiduje jednocześnie termin trzech lat. Jeżeli w tym czasie nie zgłosi się osoba, która wykaże swoje prawa do gruntu, depozyt zostanie wydany osobie biorącej udział w postępowaniu. Wydanie jest zatem uzależnione od bezskutecznego upływu tego terminu, a nie od samego złożenia wynagrodzenia do depozytu.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że pozwala zachować wynagrodzenie do czasu wyjaśnienia, komu ono przysługuje, bez przesądzania od razu praw osoby, której udział w postępowaniu wzbudził wątpliwości. Jeżeli w ciągu trzech lat zgłosi się osoba i wykaże swoje prawa do gruntu, przewidziany skutek w postaci wydania depozytu uczestnikowi postępowania nie następuje na zasadach określonych w tym przepisie. Przepis wiąże więc ochronę potencjalnych praw do gruntu z obowiązkiem zdeponowania wynagrodzenia oraz z upływem wskazanego terminu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1939 r. poz. 59.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 19.Art. 21.