Art. 4. Przepisy wykonawcze o równoważniku

1. Rada Ministrów ustali w drodze rozporządzenia wysokość stawek równoważnika pieniężnego w zamian nie wykonanych obowiązkowych dostaw, o których mowa w art. 2 ust. 1.

2. Ministrowie Finansów oraz Przemysłu Spożywczego i Skupu, w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa, określą w drodze rozporządzenia:

1) tryb ustalania L poboru równoważnika pieniężnego oraz terminy zapłaty,

2) właściwość organów do wydawania decyzji w sprawie ulg w spłacie oraz umarzania równoważnika pieniężnego.

3. Minister Finansów określi udział budżetów gromadzkich (miejskich, osiedlowych) rad narodowych, funduszu gromadzkiego i Funduszu Rozwoju Rolnictwa we wpływach równoważnika pieniężnego.

Komentarz do Art. 4.

Przepis określa zasady ustalania i pobierania równoważnika pieniężnego należnego w zamian za niewykonane obowiązkowe dostawy, o których mowa w art. 2 ust. 1. Nie ustala samodzielnie wysokości tego świadczenia, lecz wskazuje organy upoważnione do uregulowania poszczególnych kwestii w drodze rozporządzeń.

Rada Ministrów ma określić wysokość stawek równoważnika pieniężnego. Oznacza to, że wysokość należności ma wynikać z aktu wykonawczego, a nie bezpośrednio z przepisu ustawy.

Szczegółowy sposób stosowania równoważnika ustalą wspólnie, w drodze rozporządzenia, Ministrowie Finansów oraz Przemysłu Spożywczego i Skupu, działając w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa. Rozporządzenie ma określać przede wszystkim:

tryb ustalania i poboru równoważnika pieniężnego,
terminy zapłaty,
właściwość organów wydających decyzje w sprawie ulg w spłacie,
właściwość organów uprawnionych do umarzania równoważnika pieniężnego.

Odrębne upoważnienie otrzymuje Minister Finansów. Ma on określić, jaka część wpływów z równoważnika pieniężnego przypada budżetom gromadzkich, miejskich i osiedlowych rad narodowych, funduszowi gromadzkiemu oraz Funduszowi Rozwoju Rolnictwa.

W praktyce przepis tworzy wykonawczy mechanizm poboru należności. Rozdziela również kompetencje między organy centralne, wskazuje sposób ustalania stawek i płatności oraz określa zasady podejmowania decyzji o ulgach i umorzeniu. Jednocześnie reguluje przeznaczenie wpływów z tego świadczenia poprzez wskazanie podmiotów uczestniczących w ich podziale.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1971 r. poz. 253.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3.Art. 5.