Art. 74. Uchylenie ustawy o żegludze i spławie

1. Traci moc ustawa z dnia 7 marca 1950 r. o żegludze i spławie na śródlądowych drogach wodnych (Dz. U. z 1952 r. poz. 182, z 1960 r. poz. 163, z 1988 r. poz. 324, z 1989 r. poz. 192 oraz z 1997 r. poz. 943).

2. (pominięty)

Komentarz do Art. 74.

Art. 74 ustanawia skutek uchylający wobec ustawy dotyczącej żeglugi i spławu na śródlądowych drogach wodnych. W pierwszej jednostce redakcyjnej przepis stwierdza, że wskazana ustawa traci moc. Oznacza to, że przestaje ona obowiązywać jako podstawa regulowania spraw objętych jej zakresem. Przepis nie opisuje przyczyn uchylenia, nie przedstawia nowych zasad żeglugi śródlądowej i nie określa szczegółowych skutków dla poszczególnych uczestników tej żeglugi. Jego treść ma charakter formalny, ponieważ bezpośrednio przesądza o utracie mocy przez konkretny akt prawny, zamiast regulować zachowanie statków, wymagania techniczne, uprawnienia osób lub zasady korzystania z dróg wodnych.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na wskazaniu, że ustawa wymieniona w pierwszej jednostce nie powinna być traktowana jako obowiązujące źródło regulacji. Sam art. 74 nie zawiera jednak przepisów przejściowych ani nie wskazuje, jak postępować ze sprawami rozpoczętymi pod rządami uchylanej ustawy. Nie rozstrzyga też, jakie inne przepisy mają zastosowanie po utracie jej mocy. Druga jednostka redakcyjna została oznaczona jako „pominięty”, dlatego z udostępnionego tekstu nie wynikają żadne dodatkowe normy ani wyjaśnienia. W efekcie art. 74 pełni przede wszystkim funkcję porządkującą, usuwa wskazaną ustawę z systemu obowiązujących regulacji, ale samodzielnie nie tworzy pełnego zestawu zasad dotyczących żeglugi śródlądowej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 43.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 73.Art. 75.