Art. 2c. Przyznanie prawa w trybie uznawania kwalifikacji

Okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna przyznaje także, w trybie i na zasadach określonych w przepisach o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, prawo wykonywania zawodu lekarza weterynarii osobie spełniającej warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3-6, jeżeli osoba ta posiada:

1) dokument potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii spełniające minimalne wymagania w zakresie kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych, o którym mowa w art. 2a ust. 1, lecz nie może przedstawić zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego, potwierdzającego faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie zawodu lekarza weterynarii przez okres co najmniej trzech kolejnych lat w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia lub przez okres co najmniej pięciu kolejnych lat w okresie siedmiu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia albo

2) dokument potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, wydany przez właściwe organy innego państwa niż państwo członkowskie i przedstawi zaświadczenie, że posiada trzyletnie doświadczenie w zawodzie lekarza weterynarii, uzyskane na terytorium państwa członkowskiego, które uznało ten dokument zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe.

Komentarz do Art. 2c.

Przepis określa dodatkową podstawę przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii przez okręgową radę lekarsko-weterynaryjną. Rozstrzygnięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w przepisach o uznawaniu kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Osoba ubiegająca się o to uprawnienie musi jednocześnie spełniać warunki wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3-6.

Przepis przewiduje dwie sytuacje.

Pierwsza dotyczy osoby posiadającej dokument potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, odpowiadające minimalnym wymaganiom w zakresie kształcenia określonym w przepisach Unii Europejskiej. Chodzi o dokument, o którym mowa w art. 2a ust. 1. W tym przypadku osoba nie może przedstawić zaświadczenia właściwych organów państwa członkowskiego potwierdzającego faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie zawodu przez wymagany okres. Przepis wskazuje dwa warianty tego okresu: co najmniej trzy kolejne lata w ciągu pięciu lat albo co najmniej pięć kolejnych lat w ciągu siedmiu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.
Druga sytuacja obejmuje dokument potwierdzający kwalifikacje do wykonywania zawodu, wydany przez właściwe organy państwa innego niż państwo członkowskie. Osoba musi wtedy przedstawić zaświadczenie o trzyletnim doświadczeniu w zawodzie lekarza weterynarii, zdobytym w państwie członkowskim, które uznało ten dokument zgodnie ze swoimi przepisami, oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że umożliwia rozpatrzenie prawa wykonywania zawodu także w opisanych przypadkach braku określonego zaświadczenia lub posługiwania się kwalifikacjami uzyskanymi poza państwem członkowskim, jeżeli spełnione są wskazane warunki.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 154.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2b.Art. 2d.