Art. 110. Wysokość i zasady orzekania kary pieniężnej

1. Karę pieniężną orzeka się w wysokości od 1000 zł do 10 000 zł na cel społeczny związany z ochroną zdrowia.

2. Karę pieniężną orzeka się samoistnie lub obok kar wymienionych w art. 108 ust. 1 pkt 4–7.

Komentarz do Art. 110.

Przepis określa zasady orzekania kary pieniężnej oraz jej dopuszczalną wysokość. Kara wynosi od 1000 zł do 10 000 zł, a więc organ orzekający może ustalić konkretną kwotę w tych granicach. Środki z kary są przeznaczone na cel społeczny związany z ochroną zdrowia. Oznacza to, że przepis wskazuje nie tylko finansowy zakres sankcji, lecz także sposób ukierunkowania uzyskanej kwoty.

Kara pieniężna może zostać orzeczona samoistnie, czyli jako jedyna kara przewidziana w danym rozstrzygnięciu. Może również zostać orzeczona obok kar wymienionych w art. 108 ust. 1 pkt 4-7. W tym drugim przypadku pełni funkcję dodatkowej sankcji, towarzyszącej jednej lub większej liczbie kar wskazanych w tym przepisie. Regulacja rozróżnia więc dwa sposoby zastosowania kary pieniężnej, samodzielny oraz łączny z określonymi karami.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu granic finansowej odpowiedzialności oraz przesądzeniu, że kara nie jest ograniczona wyłącznie do sytuacji, w których orzeka się ją samodzielnie. Jednocześnie przepis wiąże ją z ochroną zdrowia jako celem społecznym. Ostateczna wysokość kary musi mieścić się w przedziale od 1000 zł do 10 000 zł, natomiast jej zastosowanie może być niezależne albo połączone z karami wskazanymi w art. 108 ust. 1 pkt 4-7.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 1994.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 109.Art. 111.