Art. 42. Kara grzywny za brak lub nieprawdziwe informacje usługodawcy

Kto, będąc usługodawcą z państwa członkowskiego, nie dopełnia obowiązku podania usługobiorcy informacji, o których mowa w art. 8 i art. 11, albo podaje informacje nieprawdziwe, podlega karze grzywny.

Komentarz do Art. 42.

Przepis określa odpowiedzialność usługodawcy z państwa członkowskiego za niewykonanie obowiązków informacyjnych wobec usługobiorcy. Obejmuje on dwa rodzaje zachowania: niepodanie informacji, o których mowa w art. 8 i art. 11, albo podanie informacji nieprawdziwych. Każda z tych sytuacji może prowadzić do zastosowania kary grzywny.

Znaczenie przepisu polega na ustanowieniu wyraźnej sankcji za naruszenie obowiązku przekazania usługobiorcy wymaganych informacji. Odpowiedzialność nie jest ograniczona wyłącznie do całkowitego braku informacji, ponieważ obejmuje również przypadek, w którym informacje zostały przekazane, lecz nie odpowiadają prawdzie. Przepis wskazuje więc zarówno na obowiązek działania, polegający na przekazaniu określonych informacji, jak i na wymóg ich prawdziwości.

Adresatem normy jest usługodawca z państwa członkowskiego, natomiast osobą, której powinny zostać podane informacje, jest usługobiorca. Skutkiem stwierdzonego naruszenia jest kara grzywny. Przepis nie określa w tym miejscu ani zakresu informacji wskazanych w art. 8 i art. 11, ani wysokości grzywny, lecz odsyła do tych przepisów w zakresie samego obowiązku informacyjnego. W praktyce oznacza to, że prawidłowe wykonanie obowiązku wymaga zarówno przekazania informacji objętych tym odesłaniem, jak i zapewnienia, aby były one zgodne z prawdą.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 649.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 41.Art. 43.