Art. 10. Niedyskryminujące warunki dostępu do usługi

Usługodawca z państwa członkowskiego zapewnia, aby ogólne warunki dostępu do usługi nie dyskryminowały usługobiorcy ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa obowiązek usługodawcy z państwa członkowskiego dotyczący warunków, na jakich usługobiorcy mogą uzyskać dostęp do usługi. Chodzi o ogólne warunki dostępu do usługi, a więc zasady odnoszące się do korzystania z niej w sposób generalny, a nie o indywidualne ustalenia wykraczające poza ten zakres.

Usługodawca nie może kształtować tych warunków w sposób, który dyskryminuje usługobiorcę ze względu na jego obywatelstwo lub miejsce zamieszkania. Ochrona obejmuje zatem dwa wskazane kryteria. Przepis nie uzależnia zakazu od tego, czy usługobiorca jest osobą fizyczną, ani nie wskazuje dodatkowych przesłanek, które musiałyby zostać spełnione. Istotne jest samo różnicowanie ogólnych warunków dostępu do usługi z powodu obywatelstwa albo miejsca zamieszkania.

W praktyce oznacza to, że usługodawca z państwa członkowskiego powinien formułować ogólne zasady dostępu w sposób niedyskryminujący usługobiorców według tych cech. Przepis koncentruje się na równości dostępu do usługi, nie reguluje natomiast innych elementów relacji między usługodawcą a usługobiorcą, takich jak sposób wykonywania usługi, jej treść czy szczegółowe warunki umowy. Zakres obowiązku wyznaczają więc łącznie trzy elementy: podmiot zobowiązany, czyli usługodawca z państwa członkowskiego, przedmiot regulacji, czyli ogólne warunki dostępu do usługi, oraz zakazane kryteria różnicowania, czyli obywatelstwo i miejsce zamieszkania usługobiorcy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 649.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

usługi

Art. 9.Art. 11.