Art. 21. Podstawa wyliczenia wkładu unijnego

1. Podstawą do wyliczenia wkładu unijnego, wynikającego z art. 112 ust. 2 rozporządzenia ogólnego, są całkowite wydatki kwalifikowalne, o których mowa w art. 112 ust. 2 lit. a rozporządzenia ogólnego.

2. W programie Interreg podstawą do wyliczenia wkładu unijnego, wynikającego z art. 112 ust. 2 rozporządzenia ogólnego, mogą być kwalifikowalne wydatki publiczne, o których mowa w art. 112 ust. 2 lit. b rozporządzenia ogólnego.

Komentarz do Art. 21.

Przepis określa podstawę służącą do wyliczenia wkładu unijnego, o którym mowa w art. 112 ust. 2 rozporządzenia ogólnego. W zwykłym ujęciu podstawę tę stanowią całkowite wydatki kwalifikowalne, wskazane w art. 112 ust. 2 lit. a tego rozporządzenia. Oznacza to, że przy ustalaniu wysokości wkładu unijnego bierze się pod uwagę pełną kwotę wydatków zakwalifikowanych zgodnie z właściwymi zasadami.

Odrębne rozwiązanie przewidziano dla programu Interreg. W tym przypadku podstawą wyliczenia wkładu unijnego mogą być kwalifikowalne wydatki publiczne, o których mowa w art. 112 ust. 2 lit. b rozporządzenia ogólnego. Użycie sformułowania „mogą być” wskazuje, że przepis dopuszcza zastosowanie tej kategorii wydatków w programie Interreg, odmiennie niż w podstawowej regule odnoszącej się do całkowitych wydatków kwalifikowalnych.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozróżnieniu dwóch podstaw obliczeń. Co do zasady jest nią suma całkowitych wydatków kwalifikowalnych, natomiast w programie Interreg dopuszczono oparcie wyliczenia na kwalifikowalnych wydatkach publicznych. Wybór podstawy wpływa na sposób ustalenia wysokości wkładu unijnego, dlatego istotne jest rozróżnienie rodzaju programu oraz kategorii wydatków wskazanej w przepisie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 1079.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 20.Art. 22.