Art. 2. Kontynuowanie umów kredytu przez bank zagraniczny

1. Bank zagraniczny mający siedzibę na terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Gibraltaru może kontynuować wykonywanie umów kredytu zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy przez ten podmiot jako instytucję kredytową, prowadzącą działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, do dnia:

1) wygaśnięcia tych umów,

2) przeniesienia portfela kredytów wynikających z tych umów na rzecz banku krajowego, oddziału banku zagranicznego lub instytucji kredytowej, uprawnionych do wykonywania działalności polegającej na udzielaniu kredytów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3) uzyskania zezwolenia na wykonywanie działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w formie oddziału banku zagranicznego,

4) utworzenia banku krajowego w formie spółki akcyjnej z odpowiednim stosowaniem przepisów art. 42a–42e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2187, 2243 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 326)

nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, bank zagraniczny nie może:

1) zawierać nowych umów kredytu;

2) przedłużać zawartych umów kredytu;

3) podwyższać kwoty środków pieniężnych udostępnianych kredytobiorcy na podstawie zawartej umowy kredytu;

4) dokonywać zmian umów kredytu zwiększających poziom ryzyka obciążającego bank.

3. Użyte w niniejszym artykule określenia: „bank zagraniczny”, „bank krajowy”, „umowa kredytu”, „instytucja kredytowa”, „oddział banku zagranicznego”, „oddział instytucji kredytowej” i „działalność transgraniczna” mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa zasady dalszego wykonywania umów kredytu przez bank zagraniczny mający siedzibę na terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Gibraltaru. Chodzi o umowy zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy, gdy bank działał w Polsce jako instytucja kredytowa, za pośrednictwem oddziału albo w ramach działalności transgranicznej.

Bank może kontynuować wykonywanie takich umów do wystąpienia jednego ze zdarzeń wskazanych w przepisie. Jest to wygaśnięcie umów, przeniesienie portfela kredytów na uprawniony bank lub instytucję kredytową, uzyskanie zezwolenia na działalność w formie oddziału banku zagranicznego albo utworzenie banku krajowego w formie spółki akcyjnej. Niezależnie od tych zdarzeń, możliwość ta jest ograniczona do 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

W okresie dalszego wykonywania istniejących umów bank nie może zawierać nowych umów kredytu ani przedłużać umów już zawartych. Nie może również zwiększać kwoty środków udostępnianych kredytobiorcy ani zmieniać umów w sposób zwiększający poziom ryzyka obciążającego bank. Przepis pozwala więc na obsługę określonego, istniejącego portfela kredytowego, ale nie na jego rozwijanie w sposób wskazany w ust. 2.

Znaczenie praktyczne ma także ust. 3, który odsyła do ustawy Prawo bankowe w zakresie rozumienia pojęć „bank zagraniczny”, „bank krajowy”, „umowa kredytu”, „instytucja kredytowa”, „oddział banku zagranicznego”, „oddział instytucji kredytowej” i „działalność transgraniczna”.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 620.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 3.