Art. 10. Kalkulacja stawek opłaty przejściowej

1. Stawki opłaty przejściowej kalkuluje się odrębnie w odniesieniu do odbiorców końcowych:

1) pobierających energię elektryczną w gospodarstwie domowym, zużywających rocznie:

a) poniżej 500 kWh energii elektrycznej,

b) od 500 kWh do 1200 kWh energii elektrycznej,

c) powyżej 1200 kWh energii elektrycznej;

2) niewymienionych w pkt 1, których instalacje są przyłączone do sieci elektroenergetycznej:

a) niskiego napięcia,

b) średniego napięcia,

c) wysokich i najwyższych napięć;

3) których instalacje są przyłączone do sieci elektroenergetycznej wysokich i najwyższych napięć i którzy w roku kalendarzowym poprzedzającym o rok dany rok kalendarzowy, w którym są stosowane stawki opłaty przejściowej, zużyli nie mniej niż 400 GWh energii elektrycznej z wykorzystaniem nie mniej niż 60% mocy umownej, dla których koszt energii elektrycznej stanowi nie mniej niż 15% wartości ich produkcji.

2. Stawki opłaty przejściowej w odniesieniu do odbiorców końcowych, o których mowa w ust. 1:

1) pkt 1 - wyraża się w złotych na miesiąc;

2) pkt 2 i 3 - wyraża się w złotych na miesiąc za kW mocy umownej.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa sposób kalkulowania stawek opłaty przejściowej dla różnych kategorii odbiorców końcowych. Stawki nie są ustalane jednolicie, lecz odrębnie w zależności od rodzaju odbiorcy, poziomu rocznego zużycia energii albo parametrów przyłączenia instalacji do sieci.

Pierwszą grupę stanowią odbiorcy pobierający energię elektryczną w gospodarstwie domowym. W jej ramach wyróżniono trzy przedziały rocznego zużycia: poniżej 500 kWh, od 500 kWh do 1200 kWh oraz powyżej 1200 kWh. Drugą grupę tworzą odbiorcy niewymienieni w pkt 1. Ich rozróżnienie opiera się na poziomie napięcia sieci, do której przyłączone są instalacje: niskim, średnim albo wysokim i najwyższym.

Osobno wskazano odbiorców, których instalacje są przyłączone do sieci wysokich i najwyższych napięć oraz którzy spełniają jednocześnie dodatkowe warunki. W poprzednim roku w stosunku do roku stosowania stawek musieli oni zużyć co najmniej 400 GWh energii elektrycznej, wykorzystując nie mniej niż 60% mocy umownej, a koszt energii elektrycznej musi stanowić co najmniej 15% wartości ich produkcji.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na powiązaniu sposobu obliczenia opłaty z przypisaniem odbiorcy do jednej z określonych kategorii. W przypadku odbiorców gospodarstw domowych stawka jest wyrażana w złotych na miesiąc. Dla odbiorców z pkt 2 i 3 podaje się ją w złotych na miesiąc za kW mocy umownej, co wiąże wysokość opłaty także z wielkością tej mocy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 311.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 9.Art. 11.