Art. 16. Odpowiedzialność za nieuprawnione czynności w złej wierze

Osoba, która w złej wierze dokonała czynności na podstawie art. 13, do której nie była uprawniona, ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez dokonanie tej czynności.

Komentarz do Art. 16.

Przepis określa odpowiedzialność osoby, która dokonała czynności na podstawie art. 13, mimo że nie była do tego uprawniona, a przy tym działała w złej wierze. Odpowiedzialność powstaje więc w razie łącznego wystąpienia kilku elementów: musi chodzić o czynność opartą na art. 13, osoba dokonująca tej czynności nie może mieć uprawnienia do jej dokonania, a jej działanie musi być podjęte w złej wierze. Dodatkowo dokonanie czynności musi spowodować szkodę.

Znaczenie przepisu polega na tym, że sama czynność dokonana bez uprawnienia nie jest jedyną przesłanką odpowiedzialności. Przepis wymaga również złej wiary osoby działającej oraz wystąpienia szkody wyrządzonej przez tę konkretną czynność. Jeżeli wszystkie te elementy wystąpią, osoba działająca ponosi odpowiedzialność za powstałą szkodę.

Regulacja wiąże zatem negatywne konsekwencje z działaniem bez uprawnienia, jeżeli towarzyszy mu zła wiara i prowadzi ono do wyrządzenia szkody. Praktycznie przepis wskazuje, że przy ocenie takiej sytuacji znaczenie mają zarówno zakres uprawnienia do dokonania czynności, jak i nastawienie osoby, która jej dokonała, oraz fakt powstania szkody pozostającej w związku z tą czynnością. Sam przepis nie określa rodzaju ani wysokości odpowiedzialności, lecz przesądza o jej istnieniu w opisanych warunkach.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 1629.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 15.Art. 17.