Art. 2. Zakres stosowania ustawy

1. Przepisy ustawy stosuje się do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do szkody w środowisku:

1) spowodowanych przez działalność podmiotu korzystającego ze środowiska stwarzającą ryzyko szkody w środowisku;

2) spowodowanych również przez inną działalność niż ta, o której mowa w pkt 1, podmiotu korzystającego ze środowiska, jeżeli dotyczą gatunków chronionych lub chronionych siedlisk przyrodniczych oraz wystąpiły z winy podmiotu korzystającego ze środowiska.

2. Przepisy ustawy stosuje się do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do szkody w środowisku, wywołanych emisją rozproszoną, pochodzącą z wielu źródeł, gdy jest możliwe ustalenie związku przyczynowego między bezpośrednim zagrożeniem szkodą w środowisku lub szkodą w środowisku a działalnością podmiotu korzystającego ze środowiska.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa, w jakich sytuacjach stosuje się ustawę do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku albo do szkody w środowisku. Podstawowym kryterium jest związek zagrożenia lub szkody z działalnością podmiotu korzystającego ze środowiska.

Zakres zastosowania obejmuje przede wszystkim działalność stwarzającą ryzyko szkody w środowisku. W tym przypadku przepis nie uzależnia zastosowania ustawy od rodzaju szkody wskazanego w pkt 2. Odrębnie uregulowano sytuację, gdy zagrożenie lub szkoda zostały spowodowane inną działalnością tego podmiotu niż działalność stwarzająca takie ryzyko. Ustawa znajduje wtedy zastosowanie tylko łącznie po spełnieniu dwóch warunków: zdarzenie musi dotyczyć gatunków chronionych lub chronionych siedlisk przyrodniczych oraz wystąpić z winy podmiotu korzystającego ze środowiska.

Przepis obejmuje także zagrożenie lub szkodę wywołane emisją rozproszoną, pochodzącą z wielu źródeł. Sam fakt występowania takiej emisji nie wystarcza jednak do zastosowania ustawy. Konieczne jest, aby możliwe było ustalenie związku przyczynowego między zagrożeniem lub szkodą a działalnością konkretnego podmiotu korzystającego ze środowiska.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyznaczeniu granic stosowania ustawy. Pozwala ona odróżnić sytuacje objęte jej przepisami od tych, w których nie można wykazać wymaganego rodzaju działalności, winy albo związku przyczynowego. W przypadku emisji pochodzącej z wielu źródeł szczególne znaczenie ma możliwość powiązania skutku z działalnością danego podmiotu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 2187.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 3.