Art. 15a. Emerytura funkcjonariusza po 1999 roku

Emerytura dla funkcjonariusza, który został przyjęty do służby po raz pierwszy po dniu 1 stycznia 1999 r., wynosi 40 % podstawy jej wymiaru za 15 lat służby i wzrasta na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1 i ust. 2–5.

Komentarz do Art. 15a.

Przepis określa sposób ustalenia emerytury funkcjonariusza, który został przyjęty do służby po raz pierwszy po dniu wskazanym w jego treści. Dotyczy zatem określonej grupy funkcjonariuszy, wyodrębnionej według momentu pierwszego przyjęcia do służby.

Podstawowa zasada polega na tym, że emerytura wynosi 40% podstawy jej wymiaru za 15 lat służby. Przepis wskazuje więc zarówno minimalny okres służby uwzględniany przy określeniu tej wartości, jak i odpowiadający mu procent podstawy wymiaru. Podstawa wymiaru jest punktem odniesienia dla obliczenia świadczenia, natomiast sama regulacja nie określa w tym miejscu sposobu jej ustalenia.

Poziom emerytury nie jest jednak ograniczony do wartości odpowiadającej 15 latom służby. Świadczenie wzrasta na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1 i ust. 2-5. Oznacza to, że art. 15a ustanawia wartość wyjściową, a dalszy wzrost emerytury następuje z zastosowaniem reguł, do których ten przepis odsyła. Zakres odesłania obejmuje konkretnie art. 15 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2-5, dlatego sposób zwiększania świadczenia należy odczytywać łącznie z tymi jednostkami redakcyjnymi.

W praktyce przepis pozwala ustalić emeryturę według jednolitego schematu: najpierw przyjmuje się 40% podstawy wymiaru za 15 lat służby, a następnie uwzględnia wzrost przewidziany w art. 15. Dotyczy to wyłącznie funkcjonariuszy spełniających określone kryterium pierwszego przyjęcia do służby.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 505.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 15.Art. 15aa.