Art. 3. Wysokość świadczenia pieniężnego; charakter prawny prawa do świadczenia pieniężnego

1. Każdemu członkowi rodziny przysługuje świadczenie pieniężne w wysokości 50.000 zł.

2. Prawo do świadczenia pieniężnego przysługujące członkowi rodziny jest ściśle związane z jego osobą i niezbywalne. W przypadku śmierci członka rodziny po złożeniu wniosku, o którym mowa w art. 4 ust. 1, prawo do świadczenia pieniężnego należy do spadku po tej osobie.

Komentarz do Art. 3.

Przepis określa wysokość świadczenia pieniężnego oraz charakter prawa do tego świadczenia. Każdemu członkowi rodziny przysługuje kwota 50 000 zł. Sformułowanie „każdemu członkowi rodziny” wskazuje, że świadczenie jest przypisane indywidualnie do każdej osoby należącej do tej grupy, a nie do rodziny jako jednej całości. Wysokość świadczenia jest przy tym określona wprost i taka sama dla każdego uprawnionego.

Prawo do świadczenia jest „ściśle związane z jego osobą”, co podkreśla jego osobisty charakter. Jednocześnie zostało określone jako niezbywalne, czyli nie może zostać przeniesione na inną osobę. Przepis wyłącza zatem możliwość rozporządzania tym prawem w sposób właściwy dla praw, które mogą być swobodnie przekazywane.

Art. 3 ust. 2 przewiduje jednak szczególną sytuację dotyczącą śmierci członka rodziny. Jeżeli śmierć nastąpi po złożeniu wniosku, o którym mowa w art. 4 ust. 1, prawo do świadczenia należy do spadku po tej osobie. Oznacza to, że w takim przypadku prawo, mimo jego osobistego i niezbywalnego charakteru, zostaje powiązane ze spadkiem. Przepis wiąże ten skutek z dwoma elementami, śmiercią członka rodziny oraz wcześniejszym złożeniem wskazanego wniosku. Regulacja rozróżnia więc zasadę osobistego charakteru prawa od szczególnego następstwa przewidzianego na wypadek śmierci po złożeniu wniosku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 678.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.Art. 4.