Art. 1. Zakres zadośćuczynienia i forma świadczenia

1. Ustawa określa zasady zadośćuczynienia członkom rodzin osób, które na skutek działań wojska, milicji i innych organów aparatu bezpieczeństwa poniosły śmierć w związku z wystąpieniami wolnościowymi na rzecz odzyskania przez Państwo Polskie suwerenności, niepodległości oraz respektowania praw człowieka i obywatela w czerwcu 1956 r. w Poznaniu, w październiku 1957 r. w Warszawie, w grudniu 1970 r. na Wybrzeżu (w Elblągu, Gdańsku, Gdyni i Szczecinie), w czerwcu 1976 r. w Radomiu, w okresie stanu wojennego trwającego od dnia 13 grudnia 1981 r. do dnia 22 lipca 1983 r. oraz w trakcie tłumienia manifestacji lub strajków w latach 1983–1989.

2. Zadośćuczynienie, o którym mowa w ust. 1, polega na przyznaniu jednorazowego świadczenia pieniężnego, zwanego dalej „świadczeniem pieniężnym”.

Komentarz do Art. 1.

Przepis określa podstawę przyznawania zadośćuczynienia członkom rodzin osób, które poniosły śmierć w związku z określonymi wystąpieniami wolnościowymi. Chodzi o wydarzenia podejmowane na rzecz odzyskania przez Państwo Polskie suwerenności i niepodległości oraz respektowania praw człowieka i obywatela.

Warunkiem objęcia regulacją jest łączne wystąpienie kilku elementów. Śmierć musi pozostawać w związku z działaniami wojska, milicji albo innych organów aparatu bezpieczeństwa, a samo zdarzenie musi wiązać się z jednym z wystąpień wymienionych w ust. 1. Przepis wskazuje między innymi wystąpienia w Poznaniu, Warszawie, na Wybrzeżu oraz w Radomiu, a także wydarzenia związane ze stanem wojennym i tłumieniem manifestacji lub strajków. W odniesieniu do Wybrzeża wymieniono Elbląg, Gdańsk, Gdynię i Szczecin.

Regulacja ma charakter świadczenia dla rodzin osób zmarłych, a nie odszkodowania za każdy rodzaj szkody. Zgodnie z ust. 2 zadośćuczynienie przyjmuje formę jednorazowego świadczenia pieniężnego, określanego w dalszej części jako „świadczenie pieniężne”. Oznacza to, że przepis przesądza zarówno o kręgu zdarzeń objętych ustawą, jak i o podstawowej formie pomocy finansowej. Art. 1 nie określa natomiast wysokości świadczenia ani szczegółowych zasad jego przyznawania, ograniczając się do wskazania, komu i w związku z jakimi wydarzeniami ma przysługiwać zadośćuczynienie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2009 r. poz. 741.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

świadczenia pieniężne

Art. 2.