Art. 71. Sprzeciw w sprawie doręczenia

1. Podmiotowi przysługuje sprzeciw w sprawie doręczenia.

2. Podstawą sprzeciwu jest dokonanie doręczenia niezgodnie z przepisami działu I rozdziału 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Komentarz do Art. 71.

Przepis ustanawia możliwość wniesienia sprzeciwu dotyczącego doręczenia. Uprawnienie to przysługuje „podmiotowi”, a więc adresatowi czynności doręczenia, którego dotyczy sprawa. Regulacja nie uzależnia samego istnienia tego uprawnienia od rodzaju należności ani od innych dodatkowych przesłanek wskazanych w tym artykule.

Podstawą sprzeciwu może być wyłącznie dokonanie doręczenia w sposób niezgodny z przepisami działu I rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że przedmiotem zarzutu jest prawidłowość samego doręczenia, a nie zasadność należności, której dotyczy doręczane pismo. Dla oceny sprzeciwu znaczenie ma więc to, czy sposób przeprowadzenia doręczenia odpowiadał wymaganiom wskazanych przepisów.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na przyznaniu podmiotowi środka służącego zakwestionowaniu doręczenia, jeżeli zostało ono przeprowadzone z naruszeniem właściwych regulacji. Przepis wyznacza zatem zarówno krąg uprawnionych, jak i materialną podstawę sprzeciwu. Nie określa natomiast wprost terminu jego wniesienia, formy, właściwości organu ani skutków uwzględnienia lub nieuwzględnienia sprzeciwu. Z samego art. 71 wynika więc przede wszystkim, że nieprawidłowe doręczenie może stać się przedmiotem odrębnego sprzeciwu, ale jego dopuszczalność opiera się na wykazaniu niezgodności z przepisami regulującymi doręczenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 1289.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 70.Art. 72.