Art. 32. Uzgadnianie języków dokumentów wzajemnej pomocy

1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze porozumienia z państwem członkowskim, uzgodnić inny język niż język urzędowy tego państwa, w którym będą sporządzone elementy wniosku o udzielenie pomocy dotyczącego należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 pkt 1–6, jednolitego formularza służącego do powiadomienia lub jednolitego tytułu wykonawczego.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze porozumienia z państwem członkowskim lub państwem trzecim, uzgodnić inny język niż język urzędowy tego państwa, w którym będą sporządzane wnioski o udzielenie pomocy, dokumenty, informacje i inne wnioski dotyczące należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 pkt 7, przesyłane w ramach wzajemnej pomocy.

3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych informuje centralne biuro łącznikowe o porozumieniach, o których mowa w ust. 1 i 2.

Komentarz do Art. 32.

Przepis reguluje zasady uzgadniania języka dokumentów wykorzystywanych w ramach wzajemnej pomocy przy dochodzeniu określonych należności pieniężnych. Przyznaje ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych możliwość zawierania porozumień, które pozwalają stosować język inny niż język urzędowy państwa uczestniczącego w tej współpracy.

W przypadku należności, o których mowa w art. 2 pkt 1-6, porozumienie z państwem członkowskim może określać inny język dla elementów wniosku o udzielenie pomocy, jednolitego formularza służącego do powiadomienia oraz jednolitego tytułu wykonawczego. Przepis nie wskazuje jednego, z góry ustalonego języka. Jego zastosowanie zależy od uzgodnienia dokonanego między ministrem a danym państwem członkowskim.

Odrębnie uregulowano należności pieniężne, o których mowa w art. 2 pkt 7. W tym zakresie minister może uzgodnić z państwem członkowskim albo państwem trzecim inny język sporządzania wniosków o udzielenie pomocy, dokumentów, informacji i innych wniosków przesyłanych w ramach wzajemnej pomocy. Zakres tej regulacji obejmuje więc szerszą kategorię korespondencji niż wskazana w ust. 1.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na umożliwieniu dostosowania języka wymiany dokumentów do ustaleń z konkretnym państwem. Ułatwia to prowadzenie współpracy, gdy strony porozumienia uznają, że dokumenty nie muszą być sporządzane w języku urzędowym tego państwa. O zawartych porozumieniach minister informuje centralne biuro łącznikowe, co zapewnia temu podmiotowi wiedzę o obowiązujących uzgodnieniach językowych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 1289.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 31.Art. 33.