Art. 12. Realizacja wzajemnej pomocy na podstawie wniosku

Wzajemna pomoc jest realizowana na podstawie wniosku o udzielenie pomocy, z zastrzeżeniem art. 64.

Komentarz do Art. 12.

Przepis określa podstawowy sposób uruchamiania wzajemnej pomocy w sprawach objętych ustawą. Zasadą jest, że pomoc jest realizowana na podstawie wniosku o udzielenie pomocy. Oznacza to, że wniosek stanowi przewidzianą w tym przepisie podstawę działania w ramach wzajemnej pomocy, a sama pomoc nie została ujęta jako działanie podejmowane w sposób całkowicie niezależny od takiego wniosku.

Reguła ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Przepis zawiera zastrzeżenie dotyczące art. 64, co wskazuje, że w zakresie uregulowanym w tym artykule mogą obowiązywać odmienne zasady albo szczególne rozwiązanie dotyczące podstawy lub sposobu realizacji pomocy. Z samego art. 12 nie wynika, na czym dokładnie polega wyjątek przewidziany w art. 64, ponieważ przepis nie opisuje jego treści.

Znaczenie praktyczne art. 12 polega na wyznaczeniu ogólnej reguły formalnej. Jeżeli wzajemna pomoc jest realizowana w zwykłym trybie, punktem wyjścia jest wniosek o jej udzielenie. Przepis nie określa natomiast elementów, jakie powinien zawierać wniosek, sposobu jego złożenia, terminów ani szczegółowego przebiegu postępowania. Nie rozstrzyga również, jakie czynności obejmuje sama pomoc. Te kwestie nie zostały uregulowane w przytoczonej treści, dlatego art. 12 należy odczytywać przede wszystkim jako przepis wskazujący podstawę realizacji pomocy oraz sygnalizujący wyjątek przewidziany w art. 64.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 1289.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 11a.Art. 13.