Art. 99. Kara za niezawarcie wymaganej umowy

Kto, będąc do tego obowiązanym, nie zawarł umowy, o której mowa w art. 18 ust. 3 i 4, podlega karze pieniężnej w wysokości do 50 000 zł.

Komentarz do Art. 99.

Przepis określa sankcję za niewykonanie obowiązku zawarcia umowy, o której mowa w art. 18 ust. 3 i 4. Odpowiedzialność dotyczy osoby, która była zobowiązana do zawarcia takiej umowy, lecz jej nie zawarła. Dla zastosowania przepisu istotne są więc dwa elementy: istnienie obowiązku zawarcia umowy oraz brak jego wykonania.

Za takie naruszenie grozi kara pieniężna w wysokości do 50 000 zł. Wskazanie górnej granicy oznacza, że przepis określa maksymalną wysokość kary, a nie jedną, z góry ustaloną kwotę należną w każdym przypadku. Sama wysokość kary może zatem mieścić się w granicach wyznaczonych przez ustawę, przy czym przepis nie wskazuje w tym miejscu dodatkowych kryteriów jej ustalenia.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że nieprzystąpienie do wymaganej umowy nie pozostaje bez sankcji. Odpowiedzialność wynika z samego niewykonania obowiązku przez podmiot, który był do tego obowiązany. Przepis nie uzależnia kary od dodatkowego skutku niewarcia umowy, wskazując jako podstawę sankcji sam fakt jej niezawarcia. Dla oceny naruszenia konieczne jest ustalenie, czy na danej osobie rzeczywiście ciążył obowiązek zawarcia umowy wskazanej w art. 18 ust. 3 i 4.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 974.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 98.Art. 100.