Art. 44. Dowody rezydencji podatkowej posiadacza rachunku

1. Raportująca instytucja finansowa nie może przyjąć za podstawę ustalenia rezydencji podatkowej posiadacza rachunku finansowego złożonego oświadczenia o rezydencji podatkowej lub dowodu w postaci dokumentu w przypadku powzięcia wątpliwości co do poprawności i rzetelności danych w nich zawartych.

2. W odniesieniu do nowych rachunków podmiotów raportująca instytucja finansowa w celu ustalenia, czy osoba kontrolująca pasywny NFE jest osobą raportowaną, może przyjąć za podstawę ustalenia rezydencji podatkowej tej osoby oświadczenie o rezydencji podatkowej posiadacza rachunku albo takiej osoby kontrolującej.

3. W odniesieniu do istniejących rachunków podmiotów raportująca instytucja finansowa może przyjąć jako dowód w postaci dokumentu klasyfikację określoną przez tę instytucję z wykorzystaniem znormalizowanego systemu kodowania działalności gospodarczej, przyjętą i wdrożoną przed dniem identyfikacji istniejącego rachunku, zgodnie z jej praktyką biznesową do celów procedur z zakresu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu lub do innych celów określonych w przepisach odrębnych, pod warunkiem braku wątpliwości co do poprawności i rzetelności tej klasyfikacji.

Komentarz do Art. 44.

Przepis określa, jakie informacje i dowody mogą być wykorzystywane przez raportującą instytucję finansową do ustalenia rezydencji podatkowej oraz statusu osoby raportowanej. Kluczowe znaczenie ma wiarygodność danych. Jeżeli instytucja poweźmie wątpliwości co do poprawności i rzetelności informacji zawartych w oświadczeniu o rezydencji podatkowej albo w dokumencie stanowiącym dowód, nie może oprzeć na nich ustalenia rezydencji podatkowej posiadacza rachunku finansowego.

W przypadku nowych rachunków podmiotów przepis dopuszcza wykorzystanie oświadczenia o rezydencji podatkowej posiadacza rachunku albo osoby kontrolującej pasywny NFE. Takie oświadczenie może służyć ustaleniu, czy osoba kontrolująca jest osobą raportowaną, a także ustaleniu jej rezydencji podatkowej.

Odrębne rozwiązanie dotyczy istniejących rachunków podmiotów. Instytucja może uznać za dowód w postaci dokumentu własną klasyfikację, jeżeli została ona sporządzona z wykorzystaniem znormalizowanego systemu kodowania działalności gospodarczej i przyjęta oraz wdrożona przed dniem identyfikacji rachunku. Klasyfikacja musi być stosowana zgodnie z praktyką biznesową instytucji, do procedur przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu albo do innych celów określonych w odrębnych przepisach. Warunkiem jest brak wątpliwości co do jej poprawności i rzetelności.

W praktyce przepis wyznacza granice korzystania z oświadczeń i dokumentów oraz różnicuje zasady dla nowych i istniejących rachunków podmiotów. Wymaga, aby podstawa ustalenia rezydencji lub klasyfikacji była wiarygodna i możliwa do wykorzystania w procedurach raportowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 648.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 43.Art. 45.