Art. 22. Wniosek jako podstawa przyznania pomocy

Pomoc jest przyznawana na wniosek o jej przyznanie, z wyłączeniem działań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2.

Komentarz do Art. 22.

Przepis określa podstawowy sposób przyznawania pomocy. Co do zasady pomoc jest przyznawana na podstawie wniosku o jej przyznanie, co oznacza, że wniosek stanowi element postępowania przewidzianego dla uzyskania tego wsparcia. Regulacja nie opisuje jednak treści wniosku, wymaganych dokumentów, terminu jego złożenia ani organu właściwego do jego rozpatrzenia. Wprowadza jedynie ogólną zasadę proceduralną.

Od tej zasady przepis przewiduje wyłączenie. Obowiązek ubiegania się o pomoc w formie wniosku nie obejmuje działań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2. Przepis nie wymienia tych działań ani nie wskazuje, jaki tryb ma zastosowanie w ich przypadku. Z samego art. 22 wynika więc wyłącznie, że zostały one wyłączone z reguły przyznawania pomocy na wniosek.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozróżnieniu dwóch grup działań. W odniesieniu do działań innych niż wskazane w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 podstawą przyznania pomocy jest wniosek. W odniesieniu do działań objętych tym wyłączeniem art. 22 nie ustanawia takiego wymogu. Nie przesądza przy tym, czy pomoc jest tam przyznawana automatycznie, czy na podstawie innej procedury, ponieważ tych kwestii nie reguluje. Przepis wyznacza zatem zakres zastosowania wniosku jako instrumentu ubiegania się o pomoc, pozostawiając szczegóły poza swoją treścią.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 349.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 21.Art. 23.