Art. 33. Skuteczność i wykonalność postanowień po uprawomocnieniu

Postanowienia o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 7 pkt 7–11, w art. 8, w art. 9 i w art. 18 ust. 1, oraz o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 19 ust. 1 i 2, stają się skuteczne lub wykonalne po uprawomocnieniu się.

Komentarz do Art. 33.

Przepis określa moment, od którego określone postanowienia mogą wywoływać skutki prawne albo być wykonywane. Dotyczy to postanowień o zastosowaniu środków wskazanych w art. 7 pkt 7-11, a także środków, o których mowa w art. 8, art. 9 i art. 18 ust. 1. Obejmuje również postanowienia o wymierzeniu kary pieniężnej przewidzianej w art. 19 ust. 1 i 2.

Warunkiem skuteczności lub wykonalności każdego z tych postanowień jest jego uprawomocnienie się. Oznacza to, że sam fakt wydania postanowienia nie wystarcza do tego, aby wywołało ono skutek prawny albo mogło zostać wykonane. Decydujące znaczenie ma dopiero uzyskanie przez nie przymiotu prawomocności.

Przepis łączy dwa następstwa z tym samym momentem: postanowienie może stać się skuteczne albo wykonalne. „Skuteczność” odnosi się do wywoływania skutków prawnych przez rozstrzygnięcie, natomiast „wykonalność” oznacza możliwość jego wykonania. Uregulowanie obejmuje zarówno postanowienia dotyczące środków, jak i rozstrzygnięcia nakładające karę pieniężną. W praktyce przepis wyznacza więc wyraźną granicę czasową, przed którą wskazane rozstrzygnięcia nie uzyskują skuteczności lub wykonalności, oraz moment, po którym mogą być traktowane jako skuteczne albo wykonywane.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 1700.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 32.Art. 34.