Art. 123. Środki przymusu bezpośredniego w zakładzie leczniczym

Użycie środka przymusu bezpośredniego wobec nieletniego umieszczonego w zakładzie leczniczym określa ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego.

Komentarz do Art. 123.

Przepis wskazuje, gdzie należy szukać regulacji dotyczącej użycia środka przymusu bezpośredniego wobec nieletniego umieszczonego w zakładzie leczniczym. Nie określa samodzielnie przesłanek zastosowania tego środka, sposobu jego użycia ani innych zasad postępowania. Odsyła w tym zakresie do ustawy o ochronie zdrowia psychicznego.

Zakres przepisu obejmuje dwie łącznie wskazane okoliczności: osoba, wobec której miałby zostać użyty środek przymusu bezpośredniego, musi być nieletnia i musi przebywać w zakładzie leczniczym. Przepis nie odnosi się do użycia takiego środka wobec wszystkich nieletnich, lecz tylko do nieletnich umieszczonych w tego rodzaju placówce.

Znaczenie praktyczne tego unormowania polega na rozdzieleniu regulacji. Ustawa o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich wskazuje właściwy akt prawny, natomiast szczegółowe określenie zasad użycia środka przymusu bezpośredniego pozostaje poza treścią tego przepisu. Sam art. 123 nie ustanawia więc odrębnych reguł stosowania tego środka, lecz odsyła do ustawy o ochronie zdrowia psychicznego jako aktu określającego tę kwestię.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 1700.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 122.Art. 124.