Art. 10. Jednostronne ustanowienie odrębnej własności lokali

Właściciel nieruchomości może ustanawiać odrębną własność lokali dla siebie, na mocy jednostronnej czynności prawnej. W takim wypadku stosuje się odpowiednio przepisy o ustanowieniu odrębnej własności w drodze umowy.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa, w jaki sposób właściciel nieruchomości może ustanowić odrębną własność lokali, jeżeli dokonuje tego na swoją rzecz. Uprawnienie to przysługuje właścicielowi nieruchomości i może zostać wykonane w drodze „jednostronnej czynności prawnej”. Oznacza to, że podstawą ustanowienia odrębnej własności lokali jest czynność dokonana przez samego właściciela, a nie umowa zawierana z inną osobą.

Regulacja obejmuje sytuację, w której właściciel nieruchomości ustanawia odrębną własność lokali „dla siebie”. Przepis nie wskazuje dodatkowych przesłanek skorzystania z tej możliwości ani nie opisuje szczegółowo treści czynności prawnej. Odsyła natomiast do przepisów o ustanowieniu odrębnej własności w drodze umowy, które należy stosować odpowiednio. Odesłanie to oznacza, że rozwiązania przewidziane dla ustanowienia własności w umowie mają zastosowanie także w opisanej sytuacji, z uwzględnieniem tego, że ustanowienie następuje na podstawie jednostronnego działania właściciela.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozróżnieniu dwóch sposobów ustanowienia odrębnej własności lokali: w drodze umowy oraz przez jednostronną czynność właściciela nieruchomości. W drugim przypadku przepis pozwala właścicielowi uregulować odrębną własność lokali bez wskazywania umowy jako podstawy tego ustanowienia, przy zachowaniu odpowiedniego zastosowania przepisów dotyczących ustanowienia umownego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1994 r. poz. 388.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 9.Art. 11.