Art. 10. Opłata za zezwolenie

1. Podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi wnosi opłatę za każdy wniosek o wydanie zezwolenia na pracę.

2. Opłata wniesiona w związku z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę w przypadkach, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1–3, stanowi dochód budżetu państwa.

3. Opłata wniesiona w związku z wnioskiem o wydanie lub przedłużenie zezwolenia na pracę w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4, stanowi dochód budżetu państwa i dochód powiatu w częściach równych.

4. Opłata, o której mowa w ust. 1, nie podlega zwrotowi, chyba że na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 albo 5 odmówiono wydania zezwolenia na pracę.

5. Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, nie większą niż:

1) wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1–3,

2) 10 % minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 – biorąc pod uwagę okres wykonywania pracy przez cudzoziemca oraz szacowany przeciętny koszt postępowania w sprawie wydania zezwolenia na pracę.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa zasady ponoszenia opłaty związanej z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca. Obowiązek jej wniesienia spoczywa na podmiocie powierzającym pracę i dotyczy każdego wniosku o wydanie zezwolenia. W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, opłata za wniosek o wydanie zezwolenia stanowi dochód budżetu państwa. Natomiast przy pracy wykonywanej w przypadku wskazanym w art. 6 ust. 1 pkt 4, opłata związana z wydaniem albo przedłużeniem zezwolenia jest dzielona po równo między budżet państwa i dochód powiatu.

Co do zasady opłata nie podlega zwrotowi. Wyjątek dotyczy sytuacji, gdy odmowa wydania zezwolenia nastąpiła na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 albo 5. Przepis nie ustala konkretnej kwoty opłaty, lecz wskazuje jej maksymalny poziom i upoważnia ministra właściwego do spraw pracy do określenia wysokości opłaty w rozporządzeniu. Przy ustalaniu tej wysokości mają być uwzględniane okres wykonywania pracy przez cudzoziemca oraz szacowany przeciętny koszt postępowania w sprawie wydania zezwolenia.

Maksymalna opłata zależy od rodzaju przypadku. Dla przypadków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 nie może być wyższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę. Dla przypadku z art. 6 ust. 1 pkt 4 limit wynosi 10% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przepis rozróżnia więc zarówno sposób podziału wpływów, jak i maksymalny poziom obciążenia, zależnie od podstawy, na której składany jest wniosek.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 621.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 9.Art. 11.