Art. 1. Utrata mocy ustawy o opodatkowaniu wzrostu wynagrodzeń

Z dniem 31 marca 1994 r. traci moc ustawa z dnia 22 grudnia 1990 r. o opodatkowaniu wzrostu wynagrodzeń (Dz.U. z 1991 r. Nr 1, poz. 1, z 1992 r. Nr 21, poz. 85, Nr 73, poz. 361 i Nr 100, poz. 498 oraz z 1993 r. Nr 28. poz. 127).

Komentarz do Art. 1.

Przepis reguluje utratę mocy obowiązującej ustawy o opodatkowaniu wzrostu wynagrodzeń. Jego treść jest jednoznaczna: wskazana ustawa przestaje obowiązywać z dniem określonym w art. 1. Oznacza to, że od tego dnia nie pozostaje ona w systemie prawa jako obowiązujący akt prawny.

Przepis nie wprowadza zmian w poszczególnych artykułach uchylanej ustawy ani nie zastępuje jej nowymi regulacjami. Nie określa także szczególnych zasad dotyczących postępowań, rozliczeń lub innych sytuacji powstałych przed utratą mocy. Jego przedmiotem jest wyłącznie wskazanie momentu, w którym ustawa o opodatkowaniu wzrostu wynagrodzeń przestaje obowiązywać.

W praktyce przepis wyznacza wyraźną granicę czasową stosowania tej ustawy. Po wskazanym dniu nie może ona stanowić obowiązującej podstawy prawnej dla zdarzeń objętych jej regulacją. Jednocześnie z samego art. 1 wynika tylko skutek w postaci utraty mocy obowiązującej, bez dodatkowych przepisów przejściowych lub objaśnień dotyczących następstw tego rozstrzygnięcia. Przytoczenie wcześniejszych zmian i publikacji ustawy pełni funkcję identyfikacyjną, pozwalając ustalić, którego aktu dotyczy utrata mocy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1993 r. poz. 648.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

opodatkowanie wzrostu wynagrodzeń

Art. 2.