Art. 3. Nadawanie medali pośmiertnie

Medal, o którym mowa w art. 1 pkt 1 lub 2, może być nadany pośmiertnie.

Komentarz do Art. 3.

Przepis reguluje możliwość nadania medalu po śmierci osoby, której ma on zostać przyznany. Odnosi się do medalu wskazanego w art. 1 pkt 1 lub 2, a więc do każdego z medali objętych tym odesłaniem. Kluczowe znaczenie ma sformułowanie „może być nadany pośmiertnie”. Oznacza ono, że śmierć osoby nie wyklucza nadania jej medalu, jeżeli medal dotyczy zakresu wskazanego w art. 1 pkt 1 lub 2.

Przepis ustanawia zatem wyjątek od sytuacji, w której nadanie wyróżnienia wiązałoby się z koniecznością dokonania go za życia osoby wyróżnianej. Pozwala na zachowanie możliwości uhonorowania osoby także po jej śmierci. Ma to znaczenie praktyczne przede wszystkim wtedy, gdy przesłanki uzasadniające nadanie medalu są związane ze zdarzeniami lub zasługami, a śmierć osoby nastąpiła przed zakończeniem czynności prowadzących do nadania albo przed samym nadaniem. Sam art. 3 nie uzależnia tej możliwości od rodzaju śmierci, czasu, jaki upłynął od jej nastąpienia, ani od dodatkowych warunków.

Użycie słowa „może” wskazuje, że przepis dopuszcza nadanie pośmiertne, ale samodzielnie nie przesądza, że medal musi zostać nadany w każdym takim przypadku. Art. 3 nie określa również, kto dokonuje nadania, w jakiej formie następuje czynność ani jak wygląda procedura. Jego funkcją jest wyłącznie potwierdzenie, że nadanie medalu, o którym mowa w art. 1 pkt 1 lub 2, jest prawnie możliwe także po śmierci osoby wyróżnianej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 726.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2a.Art. 4.