Art. 46. Kara pieniężna za naruszenia obowiązków dostawcy usług zaufania

Brzmienie obowiązuje od 3 kwietnia 2026 r. Zmieniono: pkt 8. Podstawa: Ustawa z dnia 23 stycznia 2026 r. o zmianie ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. 2026 poz. 252.

Zmiana uchwalona, wejdzie w życie po ogłoszeniu ustawy zmieniającej. Zmiana obejmie: pkt 8. Podstawa: Ustawa o zmianie ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa oraz niektórych innych ustaw.

Karze pieniężnej podlega kwalifikowany dostawca usług zaufania, który:

1) nie wykonuje obowiązku wynikającego z art. 24 ust. 1 rozporządzenia 910/2014;

2) nie usunął w terminie określonym w wezwaniu, o którym mowa w art. 30 pkt 1 lit. a, stwierdzonych nieprawidłowości w prowadzonej przez siebie działalności;

3) stosuje politykę świadczenia usługi lub przyjmuje inne dokumenty związane ze świadczeniem usługi zaufania niezgodne z przepisami o usługach zaufania;

4) nie unieważnia kwalifikowanych certyfikatów mimo wezwania ministra właściwego do spraw informatyzacji, o którym mowa w art. 30 pkt 1 lit. c;

5) wydaje certyfikaty niezgodnie z polityką świadczenia usługi;

6) nie udziela informacji lub nie udostępnia dokumentów w przypadku, o którym mowa w art. 28;

7) nie poinformował ministra właściwego do spraw informatyzacji o zmianie danych podlegających wpisowi do rejestru lub danych dotyczących technicznych możliwości prowadzenia działalności w zakresie świadczenia usług zaufania wskazanych we wniosku o wpis do rejestru;

8) (uchylony)

9) uniemożliwia lub utrudnia audytorowi organu nadzoru wykonywanie czynności audytowych;

10) nie posiada planu zakończenia działalności lub nie stosuje go do zakończenia działalności;

11) nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 20 ust. 3 lub 4;

12) nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1.

Komentarz do Art. 46.

Przepis określa katalog naruszeń, za które kwalifikowany dostawca usług zaufania podlega karze pieniężnej. Odpowiedzialność obejmuje zarówno niewykonanie obowiązków wskazanych w innych przepisach, jak i naruszenia związane z bieżącym prowadzeniem działalności.

W szczególności kara może dotyczyć:

niewykonania obowiązku wynikającego z art. 24 ust. 1 rozporządzenia 910/2014 oraz obowiązków określonych w art. 20 ust. 3 lub 4 i art. 13 ust. 1;
nieusunięcia w terminie nieprawidłowości stwierdzonych w działalności, mimo wezwania, o którym mowa w art. 30 pkt 1 lit. a;
stosowania niezgodnej z przepisami polityki świadczenia usługi lub przyjmowania takich dokumentów;
wydawania certyfikatów niezgodnie z polityką świadczenia usługi albo nieunieważniania kwalifikowanych certyfikatów mimo wezwania ministra właściwego do spraw informatyzacji, wskazanego w art. 30 pkt 1 lit. c;
nieudzielania informacji lub nieudostępniania dokumentów w przypadku, o którym mowa w art. 28;
niepoinformowania ministra o zmianach danych podlegających wpisowi do rejestru lub danych dotyczących technicznych możliwości prowadzenia działalności;
uniemożliwiania albo utrudniania audytorowi organu nadzoru wykonywania czynności audytowych;
braku planu zakończenia działalności albo niestosowania go przy jej zakończeniu.

Punkt 8 jest uchylony, więc nie zawiera podstawy nałożenia kary. Znaczenie praktyczne przepisu polega na objęciu sankcją wielu obszarów działalności dostawcy, od spełniania obowiązków formalnych i przekazywania informacji, przez zgodność dokumentów i certyfikatów, po współpracę z organem nadzoru oraz prawidłowe zakończenie działalności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2016 r. poz. 1579.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

usługi

Art. 45.Art. 47.