Art. 2. Krajowa infrastruktura zaufania i jej elementy

Minister właściwy do spraw informatyzacji zapewnia funkcjonowanie krajowej infrastruktury zaufania, która obejmuje:

1) rejestr dostawców usług zaufania, zwany dalej „rejestrem”;

2) zaufaną listę;

3) narodowe centrum certyfikacji.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa odpowiedzialność ministra właściwego do spraw informatyzacji za funkcjonowanie krajowej infrastruktury zaufania. Oznacza to, że na poziomie państwa wskazano organ odpowiedzialny za zapewnienie działania tej infrastruktury, a także określono jej podstawowe elementy.

Krajowa infrastruktura zaufania obejmuje trzy składniki:

rejestr dostawców usług zaufania, w przepisie określony skrótowo jako „rejestr”;
zaufaną listę;
narodowe centrum certyfikacji.

Wyliczenie porządkuje strukturę infrastruktury i wskazuje, jakie instytucjonalne lub organizacyjne elementy składają się na jej funkcjonowanie. „Rejestr” służy w ujęciu przepisu do identyfikacji dostawców usług zaufania, natomiast zaufana lista i narodowe centrum certyfikacji zostały wskazane jako odrębne części tej samej infrastruktury. Sam przepis nie opisuje szczegółowo zadań tych elementów ani zasad prowadzenia rejestru, zaufanej listy lub działalności centrum.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na jednoznacznym przypisaniu odpowiedzialności za całość krajowej infrastruktury zaufania oraz na wskazaniu jej trzech podstawowych komponentów. Dzięki temu przepis wyznacza ramy organizacyjne systemu, nie przesądzając jednak o szczegółowych procedurach jego działania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2016 r. poz. 1579.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

informatyzacja

Art. 1.Art. 3.