Dział XI. Przepisy przejściowe i końcowe
DZIAŁ XI
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 168. (pominięty)
Art. 169. Zgoda na polecenie zapłaty
Zgoda na polecenie zapłaty, o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. poz. 665, z późn. zm.38)), udzielona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, obowiązuje w odniesieniu do polecenia zapłaty wykonywanego na zasadach określonych w niniejszej ustawie, chyba że płatnik złoży oświadczenie o cofnięciu tej zgody. Oświadczenie o cofnięciu zgody, o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, jest skuteczne w odniesieniu do transakcji polecenia zapłaty, w której dniem obciążenia rachunku byłby dzień następujący po dniu złożenia takiego oświadczenia. Art. 170–178. (pominięte)
Art. 179. Stosowanie przepisu do należności
Przepis art. 19 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 16639), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do należności, których termin płatności upływa po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
1. Trójstronny system kart płatniczych w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/751 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę (Dz. Urz. UE L 123 z 19.05.2015, str. 1), który spełnia określone w tym przepisie warunki uznania go za czterostronny system kart płatniczych, do dnia 9 grudnia 2018 r. jest zwolniony z obowiązków przewidzianych w rozdziale II tego rozporządzenia.
2. Przepis ust. 1 stosuje się w odniesieniu do krajowych transakcji płatniczych w rozumieniu art. 2 pkt 9 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli transakcje dokonywane w ramach trójstronnego systemu kart płatniczych, o którym mowa w ust. 1, nie przekraczają w ujęciu rocznym 3 % wartości wszystkich krajowych transakcji płatniczych w rozumieniu art. 2 pkt 9 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1.
1. Maksymalny limit wydatków budżetu państwa na lata 2011–2020 wynosi 73 010,73 tys. zł, z tym że w roku:
1) 2011 – 6150 tys. zł;
2) 2012 – 6396 tys. zł;
3) 2013 – 6632,65 tys. zł;
4) 2014 – 6891,33 tys. zł;
5) 2015 – 7166,98 tys. zł;
6) 2016 – 7432,16 tys. zł;
7) 2017 – 7692,28 tys. zł;
8) 2018 – 7953,82 tys. zł;
9) 2019 – 8216,30 tys. zł;
10) 2020 – 8479,22 tys. zł.
2. W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, na dany rok budżetowy, zastosowany zostanie mechanizm korygujący polegający na:
1) ograniczeniu kosztów rzeczowych Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego związanych z realizacją zadań wynikających ze sprawowania nadzoru nad instytucjami płatniczymi i biurami usług płatniczych lub
2) racjonalizacji częstotliwości wykonywania czynności w ramach nadzoru sprawowanego przez Komisję Nadzoru Finansowego nad instytucjami płatniczymi i biurami usług płatniczych.
3. Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest odpowiednio Komisja Nadzoru Finansowego i Urząd Komisji Nadzoru Finansowego.
4. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, jest minister właściwy do spraw instytucji finansowych.
Art. 181. Wejście ustawy w życie
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia40), z wyjątkiem:
1) art. 159, który wchodzi w życie z dniem 18 grudnia 2011 r.;
2) art. 167, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.
Pełna treść aktu: o usługach płatniczych.