Art. 37. Przepisy właściwe według daty wniosku o poręczenie

Do udzielania poręczenia zgodnie z art. 411 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 12, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się przepisy obowiązujące w dniu złożenia przez podmiot ubiegający się o udzielenie poręczenia wniosku o jego udzielenie.

Komentarz do Art. 37.

Przepis ustanawia regułę określania prawa właściwego przy udzielaniu poręczenia na podstawie art. 411 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 12, jeżeli przepis ten ma zastosowanie w brzmieniu dotychczasowym. Rozstrzygające znaczenie ma dzień złożenia wniosku o udzielenie poręczenia przez podmiot ubiegający się o jego udzielenie.

Oznacza to, że do takiego poręczenia stosuje się przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku. Przepis wiąże więc zastosowanie określonych regulacji z konkretnym zdarzeniem, jakim jest złożenie wniosku, a nie z samym późniejszym udzieleniem poręczenia. Data złożenia wniosku wyznacza stan prawny właściwy dla sprawy.

Znaczenie praktyczne tej regulacji polega na uporządkowaniu sytuacji, w których między złożeniem wniosku a udzieleniem poręczenia mogłyby zmienić się przepisy. Wniosek złożony w określonym dniu odsyła do regulacji obowiązujących właśnie tego dnia. Pozwala to ustalić, na podstawie jakich przepisów należy rozpatrywać udzielenie poręczenia zgodnie z art. 411 ust. 5, w brzmieniu dotychczasowym. Przepis nie określa dodatkowych przesłanek udzielenia poręczenia ani trybu składania wniosku, lecz wskazuje moment decydujący o wyborze stosowanych regulacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2014 r. poz. 1662.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 36.Art. 38.