Art. 15. Tryb udzielania wsparcia i treść umowy

1. Wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1–5, udziela, w imieniu Skarbu Państwa, na wniosek instytucji finansowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze umowy.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności:

1) nazwę instytucji finansowej;

2) wysokość wnioskowanej kwoty wsparcia;

3) informacje o aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej instytucji finansowej;

4) formy proponowanego zabezpieczenia.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może udzielić wsparcia po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego oraz Prezesa Narodowego Banku Polskiego, a w przypadku wsparcia udzielanego bankowi – również Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

5. Umowa o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, powinna określać w szczególności:

1) formę wsparcia;

2) wysokość wsparcia;

3) warunki wsparcia, w tym:

a) cele wykorzystania udzielonego wsparcia,

b) planowany rozwój akcji kredytowej, w przypadku gdy wsparcie udzielane jest bankowi krajowemu w związku z rozwojem tej akcji,

c) ograniczenia w zakresie wypłaty dywidendy,

d) ograniczenia w zakresie polityki płacowej wobec członków organów instytucji finansowej oraz kadry kierowniczej;

4) formę zabezpieczenia wierzytelności wynikających z udzielonego wsparcia;

5) koszty ponoszone przez instytucję finansową związane z udzieleniem wsparcia, w tym wysokość opłaty prowizyjnej;

6) okres, na jaki udziela się wsparcia.

6. Komisja Nadzoru Finansowego wykonuje kontrolę nałożonych na instytucję finansową w umowie o udzielenie wsparcia warunków, w tym ograniczeń.

6a. Zasady wykonywania kontroli, w przypadku wsparcia udzielonego podmiotom, o których mowa w art. 2 pkt 2, określa umowa o udzielenie wsparcia.

7. Odmowa udzielenia wsparcia nie stanowi podstawy roszczeń instytucji finansowych oraz osób trzecich wobec Skarbu Państwa.

Komentarz do Art. 15.

Przepis określa tryb udzielania przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1-5. Wsparcia udziela, w imieniu Skarbu Państwa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek instytucji finansowej i w drodze umowy. Wniosek składa się do tego ministra i powinien zawierać w szczególności nazwę instytucji, wysokość wnioskowanej kwoty, informacje o jej aktualnej sytuacji ekonomiczno-finansowej oraz proponowane formy zabezpieczenia.

Decyzja o udzieleniu wsparcia może zostać podjęta po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego i Prezesa Narodowego Banku Polskiego. Jeżeli wsparcie ma otrzymać bank, wymagana jest również opinia Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. Umowa powinna szczegółowo wskazywać między innymi formę i wysokość wsparcia, jego cele, okres obowiązywania oraz zabezpieczenie wierzytelności. Określa także koszty ponoszone przez instytucję finansową, w tym opłatę prowizyjną.

Umowa może obejmować dodatkowe warunki dotyczące działalności instytucji. W przypadku wsparcia banku krajowego związanego z rozwojem akcji kredytowej określa planowany rozwój tej akcji. Może również ustanawiać ograniczenia dotyczące wypłaty dywidendy oraz polityki płacowej wobec członków organów i kadry kierowniczej. Komisja Nadzoru Finansowego kontroluje wykonywanie tych warunków i ograniczeń. Przy wsparciu podmiotów wskazanych w art. 2 pkt 2 zasady kontroli określa umowa. Odmowa udzielenia wsparcia nie tworzy podstawy do roszczeń instytucji finansowych ani osób trzecich wobec Skarbu Państwa.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2009 r. poz. 308.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 14.Art. 15a.