Art. 4. Przesłanki udzielania pomocy publicznej

Pomoc może być udzielana, jeżeli zapobiega i prowadzi do ograniczenia trudności społecznych lub przezwyciężenia niedoskonałości rynku, w przypadku gdy bez jej udzielenia cel ten nie zostałby osiągnięty lub zostałby osiągnięty w mniejszym zakresie.

Komentarz do Art. 4.

Przepis określa podstawową przesłankę udzielenia pomocy. Pomoc jest dopuszczalna wtedy, gdy służy osiągnięciu określonego celu, a jednocześnie bez jej udzielenia cel ten nie zostałby osiągnięty albo zostałby osiągnięty w mniejszym zakresie.

Wskazano dwa rodzaje celów, którym może służyć pomoc. Pierwszym jest zapobieganie trudnościom społecznym lub ich ograniczenie. Drugim jest przezwyciężenie niedoskonałości rynku. Sformułowanie „lub” oznacza, że pomoc może być związana z jednym z tych kierunków działania. Nie wystarcza jednak samo istnienie trudności społecznych albo niedoskonałości rynku. Z przepisu wynika również wymóg związku między pomocą a możliwością osiągnięcia danego celu.

Kluczowe znaczenie ma porównanie dwóch sytuacji: tej, w której pomoc zostaje udzielona, oraz tej, w której jej nie ma. Pomoc może być uzasadniona, jeżeli dzięki niej cel zostanie osiągnięty, podczas gdy bez niej byłoby to niemożliwe, albo jeżeli pomoc pozwoli osiągnąć go w szerszym zakresie. Przepis obejmuje więc zarówno przypadek całkowitego braku możliwości realizacji celu bez pomocy, jak i sytuację, w której bez niej realizacja byłaby jedynie częściowa.

W praktyce regulacja wyznacza ogólną granicę udzielania pomocy. Jej znaczenie nie polega na automatycznym przyznaniu wsparcia, lecz na wskazaniu, że pomoc powinna mieć konkretny cel i rzeczywiście zwiększać możliwość jego osiągnięcia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 1298.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3.Art. 5.