Art. 4. Wyłączne prawo oskarżenia Prezydenta przez Zgromadzenie Narodowe

Prawo postawienia Prezydenta w stan oskarżenia przysługuje wyłącznie Zgromadzeniu Narodowemu.

Komentarz do Art. 4.

Przepis określa, komu przysługuje prawo postawienia Prezydenta w stan oskarżenia. Wskazuje jeden, wyłącznie uprawniony organ, którym jest Zgromadzenie Narodowe. Oznacza to, że kompetencja ta nie została przyznana pojedynczemu członkowi tego organu ani innemu organowi lub podmiotowi. Decyzja o skorzystaniu z prawa określonego w przepisie należy więc do Zgromadzenia Narodowego jako całości, a nie do podmiotów działających poza nim.

Kluczowe znaczenie ma sformułowanie „wyłącznie Zgromadzeniu Narodowemu”. Wyznacza ono zamknięty zakres podmiotowy uprawnienia i przesądza, że tylko ten organ może postawić Prezydenta w stan oskarżenia. Przepis odnosi się przy tym do samego prawa do dokonania tej czynności. Nie określa przesłanek, które muszą zostać spełnione, sposobu podejmowania decyzji ani dalszego przebiegu postępowania. Jego funkcją jest zatem przede wszystkim wskazanie podmiotu właściwego do uruchomienia tej szczególnej procedury wobec Prezydenta.

W praktyce przepis porządkuje zakres kompetencji organów państwa w tej sprawie. Osoba Prezydenta oraz czynność postawienia w stan oskarżenia są powiązane z jednym, jednoznacznie wskazanym organem. Dzięki temu z samej treści przepisu wynika, że uprawnienie to ma charakter szczególny i nie może być wykonywane przez podmiot niewymieniony w jego treści.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1982 r. poz. 84.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3.Art. 5.