Art. 4. Umorzenie postępowania i darowanie kary

W szczególnie uzasadnionych wypadkach Sąd Najwyższy, na wniosek Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, może umorzyć postępowanie o przestępstwo popełnione przed dniem 17 lipca 1986 r., określone w art. 122-124, 127, 128 w związku z art. 122 i 123 oraz w art. 132, 220, 276 i 278 Kodeksu karnego, a także o inne przestępstwo oraz darować prawomocnie orzeczoną karę za takie przestępstwo.

Komentarz do Art. 4.

Przepis określa szczególny tryb ingerencji w postępowanie karne dotyczące określonych przestępstw. Znajduje zastosowanie, gdy czyn został popełniony przed wskazanym w przepisie dniem granicznym, a jego kwalifikacja prawna mieści się w wymienionych przepisach Kodeksu karnego. Zakres ten obejmuje przestępstwa określone w art. 122-124, art. 127, art. 128 w związku z art. 122 i 123 oraz art. 132, art. 220, art. 276 i art. 278 Kodeksu karnego. Przepis przewiduje również możliwość objęcia procedurą „innego przestępstwa”, bez wskazania dodatkowych warunków jego kwalifikacji w tym artykule.

Decyzję podejmuje Sąd Najwyższy, ale tylko na wniosek Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Konieczne jest ponadto wystąpienie „szczególnie uzasadnionego wypadku”, co oznacza, że zastosowanie tego rozwiązania nie następuje automatycznie wobec każdego czynu mieszczącego się w opisanym zakresie. Przepis pozostawia Sądowi Najwyższemu możliwość oceny, czy w konkretnej sprawie zachodzi taka szczególna sytuacja.

Skutki rozstrzygnięcia mogą być dwojakie. Jeżeli postępowanie jeszcze się toczy, Sąd Najwyższy może je umorzyć, czyli zakończyć bez dalszego prowadzenia sprawy. Jeżeli natomiast kara została już prawomocnie orzeczona, możliwe jest jej darowanie. Regulacja obejmuje więc zarówno sprawy niezakończone, jak i prawomocnie wymierzone kary za przestępstwa objęte przepisem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1986 r. poz. 126.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3.Art. 5.