Art. 41. Odpowiedzialność majątkowa za szkodę przy decyzji reprywatyzacyjnej

1. W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może stwierdzić, że wskutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej wyrządzono szkodę gminie lub Skarbowi Państwa przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.

2. Wyrządzenie szkody, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę odpowiedzialności osoby działającej w charakterze organu administracji publicznej lub z jego upoważnienia albo jako członek kolegialnego organu administracji publicznej lub osoby wykonującej w urzędzie organu administracji publicznej pracę w ramach stosunku pracy, stosunku służbowego lub umowy cywilnoprawnej, biorącej udział w prowadzeniu sprawy rozstrzyganej w drodze decyzji reprywatyzacyjnej.

3. Komisja doręcza decyzję, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi okręgowemu właściwemu ze względu na siedzibę organu, który wydał decyzję reprywatyzacyjną.

4. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania z winy umyślnej, odpowiada ona do pełnej wysokości szkody, o której mowa w ust. 1.

5. Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania nieumyślnie, odszkodowanie ustala się w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, jednak nie może ono przewyższać 12-krotności miesięcznego wynagrodzenia tej osoby.

6. Wynagrodzenie przysługujące osobie, o której mowa w ust. 2, określa się na dzień działania lub na koniec okresu zaniechania, którym wyrządzono szkodę. W przypadku gdy zgodnie ze zdaniem poprzedzającym wynagrodzenie może być określone w różnej wysokości, przyjmuje się wysokość najwyższą.

7. Do postępowania dotyczącego odpowiedzialności osoby, o której mowa w ust. 2, stosuje się przepisy art. 7 ust. 3–5 i art. 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1169). Decyzja określona w ust. 1 zastępuje wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy.

Komentarz do Art. 41.

Przepis określa zasady stwierdzania szkody wyrządzonej gminie lub Skarbowi Państwa wskutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej z naruszeniem prawa. W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może uznać, że szkoda powstała przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.

Stwierdzenie szkody stanowi podstawę odpowiedzialności osób, które działały jako organy administracji publicznej, z ich upoważnienia, jako członkowie kolegialnych organów albo wykonywały pracę w urzędzie na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego lub umowy cywilnoprawnej. Warunkiem jest ich udział w prowadzeniu sprawy zakończonej decyzją reprywatyzacyjną.

Zakres odpowiedzialności zależy od winy:

przy działaniu lub zaniechaniu umyślnym osoba odpowiada do pełnej wysokości szkody,
przy działaniu lub zaniechaniu nieumyślnym odszkodowanie odpowiada kwocie określonej w decyzji Komisji, ale nie może przekroczyć 12-krotności miesięcznego wynagrodzenia tej osoby.

Wynagrodzenie ustala się według jego wysokości z dnia działania albo z końca okresu zaniechania. Jeżeli możliwe jest przyjęcie różnych wysokości, uwzględnia się wysokość najwyższą. Komisja doręcza decyzję prokuratorowi okręgowemu właściwemu ze względu na siedzibę organu, który wydał decyzję reprywatyzacyjną. W postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności stosuje się wskazane przepisy ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych, a decyzja Komisji zastępuje wniosek wszczynający to postępowanie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 718.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

reprywatyzacja

Art. 40e.Art. 41a.