Art. 11. Nieważność nieautentycznej karty do głosowania

Kartę do głosowania uznaje się za nieważną, jeżeli wskutek sprawdzenia oznaczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 3, obwodowa komisja wyborcza stwierdziła, że karta do głosowania nie jest autentyczna. Nie stosuje się art. 73 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy.

Komentarz do Art. 11.

Przepis określa skutek stwierdzenia, że karta do głosowania nie jest autentyczna. Podstawą takiej oceny jest sprawdzenie oznaczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 3. Czynność tę wykonuje obwodowa komisja wyborcza. Jeżeli w wyniku sprawdzenia komisja stwierdzi brak autentyczności karty, karta jest uznawana za nieważną.

Regulacja wiąże nieważność karty z konkretną przesłanką, czyli negatywnym wynikiem weryfikacji jej autentyczności. Nie chodzi więc o każdą nieprawidłowość związaną z kartą, lecz o ustalenie, że nie jest ona autentyczna, dokonane przy sprawdzaniu wskazanego oznaczenia. Decydujące znaczenie ma samo stwierdzenie tego faktu przez obwodową komisję wyborczą.

Przepis wyłącza również stosowanie art. 73 ustawy wskazanej w jego treści. Oznacza to, że w zakresie objętym art. 11 nie stosuje się rozwiązania przewidzianego w tym artykule, a ocena karty odbywa się według reguły ustanowionej tutaj. W praktyce przepis wyznacza komisji jasny rezultat postępowania: karta uznana za nieautentyczną nie może być traktowana jako ważna. Kryterium to odnosi się do karty jako dokumentu podlegającego sprawdzeniu, a nie do treści lub sposobu oznaczenia głosu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 979.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 10.Art. 12.