Art. 6. Okres przysługiwania świadczeń na ochronę miejsc pracy

Świadczenia, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, przysługują pracownikowi zatrudnionemu u przedsiębiorcy spełniającego warunki, o których mowa w art. 3 ust. 1 albo 1a, przez łączny okres nie dłuższy niż 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy od dnia podpisania umowy o wypłatę świadczeń.

Komentarz do Art. 6.

Przepis określa czas, przez jaki pracownik może otrzymywać świadczenia wskazane w art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1. Uprawnienie dotyczy wyłącznie pracownika zatrudnionego u przedsiębiorcy, który spełnia warunki określone w art. 3 ust. 1 albo 1a. Oznacza to, że sam fakt zatrudnienia nie wystarcza do zastosowania tego przepisu, ponieważ znaczenie ma również status przedsiębiorcy w świetle wymienionych warunków.

Ustalony limit wynosi łącznie nie więcej niż 6 miesięcy. Sformułowanie „łączny okres” wskazuje, że limit odnosi się do całego okresu korzystania ze świadczeń, a nie do każdego jego odcinka odrębnie. Przepis nie uzależnia długości tego okresu od rodzaju świadczenia, lecz wiąże ją ze świadczeniami wymienionymi w art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1.

Sześciomiesięczny limit należy rozpatrywać w ramach 12 miesięcy od dnia podpisania umowy o wypłatę świadczeń. Data podpisania tej umowy wyznacza początek okresu, w którym można uwzględniać czas pobierania świadczeń. W praktyce przepis wyznacza więc jednocześnie krąg osób objętych regulacją, maksymalny łączny czas korzystania ze świadczeń oraz ramy czasowe, w których ten limit obowiązuje. Po upływie 12 miesięcy od podpisania umowy wskazany w przepisie okres rozlicza się już poza tym przedziałem czasowym.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 1291.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

przedsiębiorstwa

świadczenia

zatrudnianie

Art. 5.Art. 7.