Art. 32. Podstawa maksymalnego wynagrodzenia osób kierujących podmiotami

W ustawie z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1222) po art. 29f dodaje się art. 29g w brzmieniu: „Art. 29g. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale 2016 r. stanowi w 2018 r. podstawę do ustalenia maksymalnej wysokości wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w art. 8.”.

Komentarz do Art. 32.

Przepis wprowadza do ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi nowy art. 29g. Jego celem jest wskazanie wartości, która ma być stosowana przy ustalaniu maksymalnej wysokości wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w art. 8 tej ustawy. Regulacja posługuje się przeciętnym miesięcznym wynagrodzeniem w sektorze przedsiębiorstw, przy czym wyraźnie wyłącza z obliczeń wypłaty nagród z zysku. Jako podstawę przyjmuje dane dotyczące czwartego kwartału, wskazanego w przepisie.

Znaczenie tej regulacji polega na powiązaniu maksymalnego miesięcznego wynagrodzenia z konkretnym miernikiem ekonomicznym, określonym według rodzaju sektora, okresu oraz sposobu obliczenia. Nie chodzi zatem o dowolne przeciętne wynagrodzenie, lecz o wartość ustaloną z uwzględnieniem wszystkich elementów wskazanych w art. 29g, w tym pominięcia wypłat nagród z zysku. Przepis określa tę wartość jako podstawę do ustalenia maksymalnej kwoty wynagrodzenia miesięcznego, a więc wyznacza punkt odniesienia dla limitu przewidzianego w art. 8. Dodanie art. 29g po art. 29f porządkuje tę zasadę bezpośrednio w ustawie i wskazuje, jaki miernik należy zastosować przy ustalaniu maksymalnego wynagrodzenia objętego regulacją.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 2371.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

wynagrodzenia

Art. 31.Art. 33.